Ontroerend verhaal.

'Hoe diep moet je duiken om een lichtgevende en nog niet ontdekte Timvis te vinden?' Vroeg je me kort voor je dood"
Het begin van deze wonderschone ontroerende roman. Het is als het ware een brief van Paula aan degene die ze zo vreselijk mist. Eigenlijk wil ze zelf ook niet meer leven, of kan ze het niet, ze weet niet meer hoe ze verder moet.

"Jij was de noot en ik de beschermende dop en sinds je er niet meer bent voel ik me opengebroken, uitgehold en beroofd"

Dan ontmoet ze s'nachts op een maanverlicht kerkhof een man, die ook iemand is verloren. Nee het is niet het begin van een romantisch spookverhaal. Helmut is een oude man die een belofte wil inlossen, koste wat kost. Paula is een jonge vrouw.
Het is een vreemd stel eigenlijk en het ligt niet voor de hand, maar de volgende dag al zitten ze samen in Helmuts camper op weg naar de Italiaanse Alpen. Met een hond, Judy.
Dat avontuur wordt heel mooi en met veel gevoel verteld door Jasmin Schreiber, die bioloog is maar werkt als rouwbegeleider.
Het is natuurlijk een verhaal over rouw maar het is geen triest boek. Er zit wel humor in en gekke situaties.
De twee begrijpen elkaar in hun verdriet en dat leidt tot een innige vriendschap.
Al is Helmut nogal een knorrige man en recht voor z'n raap, hij heeft wél een warm hart.
Paula vindt onderweg langzamerhand haar levenslust terug.
Het verhaal heeft me geraakt!