Wonderschoon en hartverscheurend

Het begin van dit verhaal doet me enigzins denken aan het boek ~Waar de  rivierkreeften zingen. De troosteloze armoede van de bewoners van een dorpje in het uiterste noorden van Groenland. De pure wreedheid én schoonheid.. Hoe blijf je in leven als alleenstaande moeder in de harde wereld van walvisjagers.

Abalone heeft het geluk dat ze het huishouden doet bij de Deense Eva en haar man Berthel, die als handelsreizigers in het dorp zijn neergestreken. Eva kan er niet aarden en wordt depressief in de donkere winters. Haar eenzaamheid(en verdriet om haar onvruchtbaarheid) verdringt ze door zich op de kleintjes;Tabita van 5 en baby Vitus, van haar huishoudster te storten. Tot het weer winter wordt. 

Dit verhaal beslaat ongeveer 10 jaar uit het leven van Tabita. Is ze gelukkig nadat ze samen met haar broertje op slinkse wijze wordt geadopteerd door de Denen en in het geheim plotseling naar Denemarken vertrekken? Je zou denken van wel. Het leven is zoveel comfortabeler. Maar zo simpel blijkt het niet te zijn. Het meisje vergeet haar roots niet, hoezeer haar nieuwe moeder dat ook probeert te bewerkstelligen. Stiekem leert ze haar broertje de haar vertrouwde taal. Ze blijft verlangen naar haar Anaana, haar moeder. Haar thuis. 

"Soms gaat de mens zelf verloren als je de Groenlander in hem verwijdert" 

Eva is een instabiele vrouw en ze begrijpt niet hoe ze met het meisje om moet gaan. Vindt niet de juiste manier, maakt zeer trieste keuzes. Oké, ze krijgt zelf wat voor de kiezen ook, maar dan nog.. 
Deze mensen, ook Berthel zo blijkt.. stellen zichzelf boven het belang en de nood van de kinderen en het is vooral Tabita die daar de dupe van wordt.  Hartverscheurend. 
Toch vindt Tabita haar weg.. 

Dit is een wonderschoon geschreven verhaal dat zich afspeelt in de jaren 60/70 van de vorige eeuw. Een verhaal dat boeit, raakt en stemt tot nadenken.