Ver weg, dichtbij

Ver weg, dichtbij van Helen Fisher

Het boek wordt geschreven in de ik-vorm vanuit Faye. Het eerste deel van het boek wordt ook echt vanuit haar aan de lezer verteld. Ze stelt je ook vragen, waar je bij stil kunt blijven staan. Dat heb ik niet gedaan.
Op achtjarige leeftijd verliest Faye haar moeder. Over het overlijden van haar moeder werd nauwelijks gepraat. Hierdoor heeft ze voor zichzelf antwoorden verzonnen rond het overlijden van haar moeder. Ze wordt opgevangen en geadopteerd door twee oudere buurtbewoners, waar zij en haar moeder contact mee hadden. Uit de woning van haar en haar moeder krijgt ze een doos van een Skippybal met daarin haar speelgoed en het kookboek van haar moeder.
Dertig jaar later is Faye getrouwd met Eddie, samen hebben ze twee kinderen, Esther en Evie. Ze vindt een foto van zichzelf in het kookboek van haar moeder. OP deze foto zit ze in de doos van de skippybal, deze foto draagt ze altijd bij zich, als link met haar overleden moeder. Op een dag ziet ze “haar” doos bij Eddie op zijn kantoor staan. Ze wil deze doos graag bewaren, omdat deze al zoveel jaren met haar meegaat en voor haar ook een link met haar moeder is.

Faye wordt zeer goed belicht, zij heeft vragen over het geloof en wil alles wetenschappelijk bewezen hebben, totdat…… Het is een verhaal over familie, relatie tussen ouder en kind, maar ook tussen partners.

Ik twijfelde vooraf of ik het wel een leuk boek zou vinden. Hoe ga je tijdreizen op een leuke en geloofwaardige manier verwerken in een boek. Maar het tegendeel is gebleken, door haar manier van schrijven heeft Helen Fisher er een leuke draai aan gegeven en vond ik het ook spannend om te kijken hoe het zou eindigen. Het einde is totaal anders dan je zou verwachten!

Helen Fisher heeft een fijne, vlotte manier van schrijven. In het begin van het boek vond ik het soms iets te uitgebreid ingaan op dilemma's maar dat bleek achteraf ook echt bij het personage Faye te horen.