Lezersrecensie
Dit boek neemt je mee in een rouwproces en laat zien dat iedereen dat op zijn eigen manier moet verwerken. Het is een echte realgood.
In dit derde deel volgen we Livia, waar we in de eerdere delen al kennis mee gemaakt hebben. Livia is de beste vriendin van Merel, en in deel twee kwamen we erachter dat ze indirect verbonden was met Sarah. Livia krijgt een brief van Calle waarin hij uitlegt waarom hij de afgelopen twee jaar bepaalde keuzes gemaakt heeft. Hierdoor krijgt Livia medelijden met hem en wordt het verdriet om zijn onverwachte dood nog zwaarder. Ze besluit samen met vrienden een afscheid te vieren op de manier zoals dat samen afgesproken hadden. Omdat ze niet meer met hem kan praten wisselen woede en verdriet elkaar af. Op advies van Merel besluit ze Nederland tijdelijk te verlaten zodat ze alles rustig kan verwerken. Ze vindt een woning in Oostenrijk die ze voor een jaar kan huren van een Nederlander, Marnix. Haar eigen woning verhuurt ze aan een collega van Axel, de vriend van Merel.
Ze wordt in Oostenrijk opgevangen door Fritz en zijn vrouw Irmgard. Na twee weken merkt ze dat ze rustiger wordt en ze besluit haar baan in Nederland op te zeggen en het hele jaar in Oostenrijk te blijven. Fritz en Irmgard helpen haar om de praktische zaken te regelen en via hen vindt ze een baan. De enige nadelen aan Oostenrijk is de afstand tussen haar ouders en Merel. Gelukkig kan ze hen altijd videobellen. Langzaam maar zeker vindt ze zichzelf terug, kan ze ook weer vertrouwen krijgen in een nieuwe liefde?
Het boek gaat over vriendschap, liefde, vertrouwen, vallen en opstaan, maar ook het accepteren dat andere mensen beslissingen nemen die invloed hebben op jouw leven. Angelique, ik heb dit boek gelezen met een lach en een traan. Voor mij betekend dat dat ik helemaal meegenomen wordt door de hoofdpersoon. Ik liep met haar mee de bergen in, ging bij Fritz en Irmgard eten, de scene in het ziekenhuis, de goede gesprekken met Merel en Scott. Jouw schrijfstijl neemt me meteen mee het boek in en dan wil ik het eigenlijk ook niet meer aan de kant leggen. Maar aan de andere kant wil ik ook niet dat het eindigt.
Quotes:
Spoel de tranen door het putje, raap jezelf bij elkaar en ga verder.
Mijn intuitie is al jaren op vakantie, daar kan ik niet meer op vertrouwen.
Ze wordt in Oostenrijk opgevangen door Fritz en zijn vrouw Irmgard. Na twee weken merkt ze dat ze rustiger wordt en ze besluit haar baan in Nederland op te zeggen en het hele jaar in Oostenrijk te blijven. Fritz en Irmgard helpen haar om de praktische zaken te regelen en via hen vindt ze een baan. De enige nadelen aan Oostenrijk is de afstand tussen haar ouders en Merel. Gelukkig kan ze hen altijd videobellen. Langzaam maar zeker vindt ze zichzelf terug, kan ze ook weer vertrouwen krijgen in een nieuwe liefde?
Het boek gaat over vriendschap, liefde, vertrouwen, vallen en opstaan, maar ook het accepteren dat andere mensen beslissingen nemen die invloed hebben op jouw leven. Angelique, ik heb dit boek gelezen met een lach en een traan. Voor mij betekend dat dat ik helemaal meegenomen wordt door de hoofdpersoon. Ik liep met haar mee de bergen in, ging bij Fritz en Irmgard eten, de scene in het ziekenhuis, de goede gesprekken met Merel en Scott. Jouw schrijfstijl neemt me meteen mee het boek in en dan wil ik het eigenlijk ook niet meer aan de kant leggen. Maar aan de andere kant wil ik ook niet dat het eindigt.
Quotes:
Spoel de tranen door het putje, raap jezelf bij elkaar en ga verder.
Mijn intuitie is al jaren op vakantie, daar kan ik niet meer op vertrouwen.
1
Reageer op deze recensie
