Sterk geschreven maar niet mijn ding

Soms begin je aan een boek waarvan je al snel voelt dat het gewoon niet voor jou is. De eindscore van Don Winslow was voor mij zo’n geval.

Het boek is geen klassiek doorlopend verhaal, maar een bundel van verschillende kortere misdaadverhalen. Elk verhaal heeft zijn eigen personages en situaties, van een laatste grote overval tot verhalen waarin morele keuzes en de gevolgen van criminaliteit centraal staan. De rode draad is telkens spanning, geweld en de dunne lijn tussen goed en fout.

Wat meteen opvalt, is de schrijfstijl. Don Winslow schrijft scherp, snel en heel beeldend. Je merkt dat hij ervaring heeft binnen het genre en dat hij weet hoe hij spanning moet opbouwen. De verhalen hebben vaak een rauwe en realistische ondertoon die goed past bij het misdaadthema.

Toch werkte het voor mij niet. Ik merkte al vrij snel dat ik er moeilijk in kwam en dat het me niet echt wist te grijpen. Omdat het om losse verhalen gaat, miste ik ook een echte connectie of betrokkenheid die me verder door het boek trok.

De eindscore is zonder twijfel goed geschreven en zal zeker aanspreken bij liefhebbers van misdaadverhalen, maar voor mij was het gewoon niet mijn ding.