Weer een heerlijke feel good om in te verdwijnen!

In ’Er was eens een puppy’ keren we terug naar Pine Hollow. En waar we het eerste boek lazen vanuit Ally en Ben, draait dit tweede deel om Deenie en Connor.

Op de eerste plaats voelde het begin van dit boek als thuiskomen. Thuiskomen in Pine Hollow en alle geliefde personages die we in het eerste deel hebben mogen ontmoeten.

De schrijfstijl van Lizzie Shane is, net als in haar eerste boek, heerlijk vlot en doordat we meteen kennismaken met de interessante Deenie en Connor, word je vrijwel direct het verhaal in getrokken.

Ook het bruggetje naar het eerste boek is prettig voor de lezer. Ondanks dat het verhaal om twee andere personages gaat, zien we eerdere personages terug en lezen we ook hoe het hen vergaat. En uiteraard spelen ook in dit boek honden weer een rol.

In het eerste boek hebben we Deenie leren kennen als een echte vrije vogel. Een reislustige jonge vrouw die zich niet graag aan één plek bindt.

In dit boek gaat Lizzie Shane de diepte in en leren we Deenie veel beter kennen. We leren meer over haar achtergrond en waar haar verlangen naar reizen vandaan komt. Dat er in dit boek dus verdieping van personages aanwezig is, is duidelijk.

Ditzelfde geldt voor Connor. We hebben hem in het eerste boek kort leren kennen als iemand die graag de touwtjes in handen heeft en vooral ook de controle wil hebben en houden over zijn leven.

En dat Deenie en Connor twee tegenpolen zijn en hun levens zich met elkaar kruisen, is het leukste aan dit verhaal.

Het zorgt namelijk voor behoorlijk wat spanning tussen de twee en de nodige hilarische gebeurtenissen.
Uiteraard ook met dank aan Max, een vrolijke hond die de boel graag op stelten zet.

En de combinatie tussen diepgang en humor was voor mij een enorm pluspunt.

Beide personages maken ook een mooie ontwikkeling door en deze ontwikkeling zorgt er voor dat dit verhaal de lezer ook een boodschap mee geeft. Een boodschap die alles te maken heeft met acceptatie. Het accepteren van jezelf, maar ook van elkaar. Dat het niet uitmaakt hoeveel je van elkaar verschilt, en dat er altijd een mogelijkheid is om elkaar te vinden.

Wat mij betreft dus een heerlijk verhaal!

Het verhaal sluit af met een fijn epiloog dat enkele lijntjes aan elkaar knoopt, maar ons ook hoopvol maakt voor een volgend boek. Want ik heb zo’n vermoeden dat dit niet de laatste keer was dat we in Pine Hollow zijn geweest.

Conclusie
‘Er was eens een puppy’ is wederom een heerlijk feel good boek om even gelukzalig in te verdwijnen.

Alhoewel dit boek niet, net als het eerste deel, heel erg over honden ging, speelden ze zeker wel een rol in het verhaal. Dat maakt dit boek toch net weer even anders dan alle anderen.

Het verhaal zat wat mij betreft prima in elkaar en vol humor en voldoende diepgang. De aanwezige drama zorgde voor fijne spannende momenten. En ondanks de enige voorspelbaarheid, zaten er toch leuke verrassingen in.

Ook de personages van dit boek sloot ik meteen in mijn hart en ik ben nu al ontzettend benieuwd naar een volgend boek.