Aantekeningen uit het dodenhuis

Verse room, precies genoeg suiker. Je klopt en het slaat niet aan. Geduld, je klopt. Maar je weet op het moment dat het niet aanslaat al dat het een verloren zaak is. Wat je vanaf dat moment ook klopt, slagroom wordt het nooit. Ook cremig is het lekker, hoor, daar niet van. De smaak is perfect. Maar het is geen slagroom.

Mijn eerste wedstrijd in de Italiaanse serie A zag ik ooit vanaf de tribunes van het historische Dall’Ara in Bologna. De plaatselijke goden speelden tegen goden die meer dan een paar maten groter waren: Juventus. Het eindigde in een bloedeloze 0-0. Zelfs de supporters waren absoluut niet origineel en hadden het drukker met de tegenstanders in koor te beledigen dan hun eigen ploeg aan te moedigen. Een kampioenschap kon veilig gesteld worden, een degradatie ontlopen. Maar het hoogtepunt van de voetbalmiddag was dat het niet regende.

Ik las “Aantekeningen uit het dodenhuis” van Fjodor Dostojevski. Kan het zijn dat ik voor mijn kennismaking met de grote Russische schrijver het verkeerde boek heb uitgekozen?

“Aantekeningen uit het dodenhuis” – Fjodor Dostojevski (1861)
●●●○○ (2,5/5)

De volledige recensie vind je hier: bit.ly/3iapwCC