De dag dat de walvis kwam

De dag dat de walvis kwam keek ik net de andere kant op. Weet je, je wilt zien wat er niet is, zoekt, en wat er niet is gaat net aan je neus voorbij.

John Ironmonger schreef in 2015 het moderne sprookje “De dag dat de walvis kwam”. Hij had er geen idee van dat zowat op de dag af vijf jaar later het decor waartegen hij zijn roman geprojecteerd had een waarheid als een koe werd. Het virus heette geen griep, maar corona.
Voor de rest, een sprookje, ja. Met de ietwat irreële dialogen die bij een sprookje schijnen te horen, onwaarschijnlijke vriendschappen die sneller ontbotten als boomknoppen op een nieuwe lentedag. En dat moet je dan een Feel Good Story noemen. Yegh! Je zou er met plezier twee vingers bij in de keel steken. En ze leefden nog lang en gelukkig. Nou ja, op een enkeling na.
Er zijn mensen die zich tijdens de pandemie aan dit boek hebben opgetrokken, en ik ben erg gelukkig voor hen. Het gaat me echter te ver om over parallellen te spreken. Zoals gezegd, het virus is een raakpunt. Het saamhorigheidsgevoel dat we zo graag hadden zien ontkiemen en waar het dorpje van Ironmonger in ondergedompeld wordt is een sprookje gebleken. Als dit je een goed gevoel geeft, allez dan, ieder zijn meug.

“De dag dat de walvis kwam” – John Ironmonger (2015)
●●●○○ (2,5/5)

De volledige recensie (met plaatjes en praatjes) vind je hier: https://rondetijd.blogspot.com/2022/03/de-dag-dat-de-walvis-kwam.html