The hill we climb

Het boekwerkje ligt in de etalage bij de kantoorboekwinkel in het dorp. Ik naar binnen.
,,Mag ik The hill we climb?’’
,,Het is net uit’’, zegt Barbara terwijl ze vanachter de plastic barrière die ongeveer de helft van de toonbank in beslag neemt tevoorschijn komt.
,,Dat weet ik’’ en ik maak plaats om de meter veilige afstand in het sluipdoor- kruipdoor-winkeltje enigszins aan te kunnen houden.
Barbara’s arm verdwijnt in de etalageruimte, die amper een armlengte breed is. Zes boeken ongeveer, als je ze een beetje goed weet te combineren. Bovenaan een rijtje buitenlandse romans, daaronder de Italiaanse bestsellers. Dan wat non-fiction, wat meestal op de belevenissen van de Italiaanse tv-sterren (van 18 tot 88 jaar) en helemaal onderin, op de ideale hoogte, de kinderboeken. Barbara is de enige in het dorp die een transparant plastic masker draagt. Voor de liplezers. De dove oudjes, degenen die het wel en degenen die het niet toe willen geven. Ze kent haar cliënteel.
Als ze met The hill we climb in haar hand haar arm weer tevoorschijn tovert zegt Barbara dat het tien euro kost. ,,Da’s goed’’, zeg ik. Te snel. Zonder echt waarde te hechten aan de vooraankondiging van de prijs. Ik heb het briefje van tien al in mijn hand. Een zakje hoeft niet, het bonnetje wel. Eén euro terug. De tien procent korting. Ik vergeet het elke keer dat ik er als vaste klant recht op heb. Barbara niet.
,,Ciao, buona domenica.’’

The hill we climb van Amanda Gorman is een patriotisch gedicht. Ze schreef het speciaal voor de inhuldiging van de 46e president van de Verenigde Staten, Joe Biden. De wereld was enthousiast. Maar waarover dan wel?
Het gedicht, goed, het paste uitstekend bij de gelegenheid, maar dat het wat nieuws, wat origineels bracht. Verre van dat. Een passage als voorbeeld...

      So let us leave behind a country better than the one we were left. 
      With every breath from my bronze-pounded chest, we will raise this wounded world into a wondrous one. 
      We will rise from the golden hills of the west. 
      We will rise from the wind-swept north-east where our forefathers first realized revolution. 
      We will rise from the lake-rimmed cities of the midwestern states. 
      We will rise from the sun-baked south. 
      We will rebuild, reconcile, and recover.
      © Uit: The hill we climb – Amanda Gorman

                When the sun come shining, then I was strolling
                And the wheat fields waving and the dust clouds rolling
                The voice was chanting as the fog was lifting
                This land was made for you and me
                This land is your land and this land is my land
                From California to the New York island
                From the redwood forest to the Gulf Stream waters
                This land was made for you and me
                © Uit: This land is your land – Woody Guthrie

Ik heb niks tegen Amanda Gorman. Ik heb niks tegen Joe Biden. Ik heb niks tegen Amerika. Maar ik heb iets tegen de manier waarop een gedicht (middelmatig – mijn mening – of niet) tot een wereldwonder wordt verheven door in de eerste plaats de media en in de tweede plaats de massa zonder zich op enig (of heel weinig) vergelijkingsmateriaal te beroepen.
Laten we eerlijk zijn: Amanda Gorman is gepresenteerd als een icoon omdat zij het mooiste “plaatje” op kon leveren op die koude 20e januari terwijl een winters zonnetje haar ijle stralen over Washington strooide. Ze was in alles het tegenbeeld van. Zwart, vrouw, jong, open, sociaal, artistiek. En het was juist daarom dat ze daar was. Dat juist zij daar MOEST zijn. Dat vind ik ook. Maar dat maakt van The hill we climb geen topper.

Waar Amanda Gorman weinig aan kan doen (denk ik, hoop ik) is dat haar optreden en haar persoon aan het begin staan van een weldoordachte commerciële campagne. Aan haar moet heel simpel zo snel mogelijk zoveel mogelijk geld verdient worden.
De echo van haar woorden op Capitol Hill was nog niet verstomd of de internationale media wisten al te melden dat haar kleding die dag van het modehuis Prada afkomstig was. Gorman was en bleef in de weken na de inhuldiging het zwarte meisje met de gele jas (USD 2.777,28) en de rode haarband.
De maanden tot de officiële publicatie van het gedicht in 17 verschillende talen werd overbrugd door de commotie rond de vraag wie wel of niet mocht vertalen. Het werd een verdekte rassen- en geslachtsrel die deed denken aan de jaren vijftig en zestig, maar die vooral duidelijk maakte dat we het om de een of andere reden nooit voor elkaar krijgen om niet te discrimineren en elkaar in hokjes te duwen.
Maar goed, het was dus nooit echt stil geweest rondom The hill we climb toen ik het een aantal weken geleden bij de boekwinkel in ons dorp in de etalage zag liggen. Ik weet niet hoe de Nederlandse editie is, maar hier hoefde je niet eens voor te kunnen lezen om te begrijpen dat dit het boekwerkje van Amanda Gorman was: het silhouet van een gekleurde medemens, het haar hoog opgestoken, rode haarband, gele jas. Het gelaat ontbreekt. Herkenning hangt niet daarvan af, zo blijkt.
Als ik het boekje thuis opensla begrijp ik de toon in Barbara’s stem op het moment dat ze me de prijs noemde. 10 euro. Verontschuldigend, dat was het.
10 euro voor 19 bladzijden The hill we climb in het Italiaans. Het aantal regels varieert van 2 tot 9 per bladzijde. De originele tekst in het Engels ontbreekt. Wel aanwezig is een voorwoord van Oprah Winfrey (Amanda droeg persoonlijke sieraden van Oprah tijdens de inhuldiging) en een aankondiging dat er in de herfst van 2021 een bundel uitkomt met een complete verzameling van de gedichten van Gorman. Ik kijk ernaar uit.

      For there is always light, 
      if only we’re brave enough to see it. 
      If only we’re brave enough to be it.
      © Uit: The hill we climb – Amanda Gorman

“The hill we climb” – Amanda Gorman
●●○○○ (2,5/5) – 3/5 voor het gedicht

Postscriptum: Wat ben ik toch een brompot.

De volledige recensie vind je hier: https://rondetijd.blogspot.com/2021/04/the-hill-we-climb.html