Emotie ontbreekt

De eerste gedachte bij het zien van dit boek was hoe bijzonder het is dat de vader van een slachtoffer (Lola) en de vader van een dader (Samy) samen in gesprek gaan. En dat is het natuurlijk ook, bijzonder maar ook zeker moedig. Beide mannen hebben een hele andere achtergrond en op veel vlakken ook andere standpunten maar zijn het gesprek over de vreselijke gebeurtenis op 13 november 2015 en hoe het zover heeft kunnen komen, aangegaan. Het boek is een ‘letterlijke’ weergave van de gesprekken tussen deze mannen. Zo wordt er gesproken over bijvoorbeeld de jeugd van Lola en Samy maar ook over het leven van beide vaders en gezinnen. Religie is daarin ook een belangrijk onderwerp. In de gesprekken komen veel namen van allerlei ,vooral Franse, organisaties voor en dat maakt het lezen niet makkelijk.

Wat mist in het boek is emotie. Misschien komt het door de opzet, de gespreksvorm, maar het is een soort opeenstapeling van feiten en gebeurtenissen geworden die weinig ruimte laat voor emotie. Heel af en toe komt het even boven drijven, maar heel minimaal.