Ik zal de zussen missen

‘Stille sneeuwval’ is het eerste boek dat ik heb gelezen van de Japanse auteur Junichiro Tanizaki (1886-1965). Tanizaki schreef ‘Stille sneeuwval’ nadat hij het ‘Het verhaal van Genji’ (door mij vorig jaar gelezen) in de tweede helft van de jaren dertig had vertaald naar modern Japans. In 1942 begon Tanizaki aan ‘Stille sneeuwval’ die eerst als feuilleton in een tijdschrift werd gedrukt. Al na de tweede aflevering (in maart 1943) werd zijn verhaal wegens censuur niet verder afgedrukt omdat de militaire censor hem verweet dat “deze roman uitsluitend en alleen gaat over het walgelijk egoïstische leven van een stelletje slappe, in de watten gelegde vrouwen – precies datgene waar we in deze noodtoestand voor dienen te waken”. Tanizaki gaf deel 1 van ‘Stille sneeuwal’ in 1944 particulier in een oplage van 248 exemplaren uit en daarna in 1946 legitiem. Het tweede deel kwam uit in 1947 en het derde deel in 1948.

‘Stille sneeuwval’ speelt zich af tussen 1936 en 1941, een tijd van grote verandering en dreigende oorlog in zowel Europa als Azië. Centraal in het verhaal staat de botsing van de Japanse traditie en de westerse moderniteit.
Het verhaal gaat over de vier Makioka zussen die tot de hogere burgerlijke klasse van Osaka behoren. Na de dood van hun vader begint hun invloed en welvaart echter af te nemen.
De twee oudste zussen, Tsuruko en Sachiko, zijn getrouwd en hun echtgenoten hebben de naam Makioka aangenomen zodat deze niet verloren gaat. Een belangrijk deel van het verhaal draait om het vinden van geschikte huwelijkskandidaten voor de jongere zusjes, maar wel zoals de traditie voorschrijft: ze moeten trouwen in volgorde van leeftijd (én natuurlijk met mannen die voldoen aan de eisen van de oudere zussen). De derde zus, Yukiko, nadert de dertig en dus begint de tijd te dringen. De jongste zus, Taiko, is de meest westerse van de zussen en heeft al lang haar oog laten vallen op een jongen, maar moet wachten tot haar oudere zus gaat trouwen.
Los van deze zoektocht naar een geschikte partner, vinden er diverse andere ingrijpende gebeurtenissen plaats zoals ziektes, overstroming, aardbeving en de dreigende oorlog.
Sachiko probeert al deze dreigende rampen op te vangen om zo de sociale waardigheid van haar trotse familie te behouden.

Tanizaki weet met zijn boeiende verhaal de complexe (en gevoelige) wereld van de hogere burgerlijke klasse vlak voor de Tweede Wereldoorlog in Japan inzichtelijk en begrijpelijk te maken. Mooi vond ik hoe Tanizaki de bloei van de kersenbloesems in maart-april gebruikt om een tijdszone te markeren. Ik heb het verhaal met veel plezier gelezen en zal de zussen Sachiko, Yukiko, Taeko en zelfs (de meest conservatieve zus) Tsuruko missen.