De verloren zoon

Nadat ik een paar jaar geleden met groot enthousiasme ‘De vlucht’ van Jesús Carrasco had gelezen, was ik nu benieuwd naar zijn nieuwste boek ‘Terugkeer naar huis’ dat in september 2021 is verschenen.
Juan woont in Edinburgh als hij vanwege het overlijden van zijn vader voor het eerst sinds lange tijd terug naar huis gaat, naar een klein dorpje in Spanje vlakbij Toledo. De hereniging met zijn moeder en zus verloopt wat stroef en ondanks dat Juan zich voorneemt na de begrafenis van zijn vader terug te gaan naar Edinburgh zal hij, na een mededeling van zijn zus, zijn plannen moeten omgooien.

“Alzheimer werkt als een hydraulische krik die tijdens het lopen de helling achter haar rug omhoogduwt waardoor haar leven geleidelijk verandert in een glijbaan. Zij, jij en ik weten dat aan het eind van die glijbaan niet het zand uit het park ligt maar dat van de metselaars op de begraafplaats. De tijd tikt voor iedereen maar sneller voor ma.” (citaat)

Juan, de verloren zoon, is vier jaar eerder vanuit Spanje naar Edinburgh gevlucht.
Na het overlijden van zijn vader transformeert Juan zich beetje bij beetje van de zoon en broer die zocht naar onafhankelijkheid, weg van de plek waar verplichtingen meer aanwezig waren dan genegenheid, naar de zoon die verantwoordelijk is en wil zorgen. De liefde voor familie en vrienden is voelbaar in de kleine gebaren.

“Het voldoen aan de verplichtingen en de noden van het moment zal niet genoeg zijn. Je zult op de behoeften die nog komen vooruit moeten lopen.” (citaat)

Jesús Carrasco beschrijft op een beeldende manier over het Spaanse landschap. Zijn heldere taalgebruik laat mij de scenes van een landelijk, droog en warm Spanje zien door het verhaal te lezen.
Het verhaal is realistisch geschreven en zit zo vol met alledaagse emoties over twee verschillende generaties, dat de meeste lezers zich zullen kunnen identificeren of minimaal geïnteresseerd zullen zijn in een van de personages. Dit verhaal zal nog lang mijn hoofd aanwezig zijn. Dikke vier sterren.