een psychologische thriller

Dochter van het moeras is een literaire psychologische thriller die me op het puntje van mijn stoel gevangen hield. Karen Dionne slaagt er wonderwel in om een geloofwaardig hoofdpersonage neer te zetten dat nostalgisch terugkijkt op een traumatische kindertijd, zelfs wanneer de gevolgen daarvan zwaar wegen op haar leven.

Helena had tijdens haar kindertijd niet door dat ze een gevangene was. Haar moeder werd als tienermeisje ontvoerd en werd veertien jaar lang vastgehouden in een moeras. Helena wordt er geboren, en voor haar is het moerasleven de enige realiteit. Helena kent geen elektriciteit of stromend water. Haar ouders zijn de enige mensen die ze ziet en sociale regels zijn haar vreemd.

Wanneer ze op haar twaalfde in de echte wereld terechtkomt, moet ze hard haar best doen om zich aan te passen en te leven volgens het tempo van het uurwerk i.p.v. de natuur. Hoe en waarom ze het moeras ontvlucht is, is een huiveringwekkend verhaal dat stukje bij beetje aan de lezer vrijgegeven wordt. Wanneer haar eigen dochters twee en vier jaar oud zijn, ontsnapt haar vader uit de zwaarbewaakte gevangenis en komt het veilige leven dat ze uitgebouwd heeft op de helling te staan. Haar besluit om hem op te sporen, leidt tot een spannende tocht doorheen haar kindertijd.

De herinneringen die ze al zo lang probeert te onderdrukken komen een voor een naar boven. Hoewel er weinig echte actie in het verhaal zit, zorgen de flashbacks voor een uiterst boeiende leeservaring. Dionne beschrijft op een empathische manier hoe de volwassen Helena wel beseft dat haar vader een misdadiger is, maar dat ze tegelijk vooral goede herinneringen heeft aan haar jeugd. Ze was dol op het leven in het moeras en bewonderde haar vader die haar leerde jagen en overleven in de wildernis. Als kind begreep ze niet waarom haar moeder nooit vrolijk was. Ze ziet haar als een zwakke persoon die niet voor zichzelf kan opkomen en behandelt haar – naar voorbeeld van haar vader – als een slaafje. Zelfs als volwassene vindt ze het moeilijk om de daden van haar vader hard te veroordelen. Die dubbele gevoelens komen op een overtuigende manier naar voren, waardoor je Helena goed begrijpt en meegezogen wordt in haar bizarre verhaal over ouderschap en loyaliteit.

Dionne beschrijft uitgebreid de fauna en flora van het moeras. Ik vond dat een meerwaarde omdat het Helena’s achtergrond duidelijker maakt, maar ik kan me voorstellen dat deze passages voor sommige lezers te langdradig kunnen zijn. Hoewel ik het geheel spannend vond, is de term thriller dan ook misleidend. Door de vele flashbacks is het verhaal wel erg boeiend, maar niet bloedstollend spannend. Slimme cliffhangers zorgen voor een goed ritme, maar dat zal voor echte thrillerliefhebbers misschien onvoldoende zijn om over de beschrijvende paragrafen heen te geraken.

Dochter van het moeras is een aanrader voor lezers die Aan het einde van de wereld van Kristin Hannah graag gelezen hebben.