Lauerhohn en horror

Terrence Lauerhohn stuurde mij de vraag of ik zijn nieuwe boek Het Samaelsverbond wou gaan lezen en recenseren. Ik heb reeds twee boeken gelezen van deze auteur en elke keer drie sterren gegeven. De kluwen en Anatha konden mij ergens wel bekoren maar niet volledig inpalmen. Maar ik wou wel eens weten of een derde boek dit wel kon of niet.

Voor zij die hem niet kennen. Lauerhohn, ondanks de wat Duits gekozen alter ego, geboren in st.’Hertogenbosh en nu wonende in het Zeeuwse Rilland. Een man van de jaren zestig die na wat omzwervingen besloot om te gaan schrijven. Niet enkel boeken maar ook kortverhalen.

Het boek dat ik las van hem kreeg de titel Het Samaelsverbond. Een verhaal dat zijn oorsprong kent in een echt gebeurde setting.
Het oorspronkelijke verhaal gaat over Henry Holmes , een kind uit een rijke familie maar die vooral gekend was voor zijn liegen en bedriegen. Hij staat in de notulen van het verleden als de eerste gedocumenteerde seriemoordenaar. Hij kocht een groot stuk grond in Chicago en bouwde daar een hotel waarbij de bovenste twee etages een doolhof bevatte met honderd raamloze kamers. Doodlopende gangen, trappen die nergens aan verbonden zijn, vreemde labyrintische constructies. Hij verhuurde kamers aan toeristen die de stad kwamen bezoeken maar trakteerde ze op gaskamers of werden ze levend op de ontleedtafel bewerkt. Hij zou meer dan tweehonderd doden op zijn geweten hebben.

En net dit verhaal was de inspiratiebron voor Lauerhohn om zijn verhaal te maken.

Feit en fictie zijn naadloos verweven in een spannend opgesteld verhaal. Het startte wat traag en het vroeg wat tijd om in het verhaal te raken. Zo verspringt men van personage naar personage, en soms moest ik wat zoeken om mee te blijven wie of wat maar eens ik het door had zat ik wel goed in het verhaal en las het wel veel vlotter.
Ik werd hier en daar , samen met het hoofdpersonage Mark, op het verkeerde been gezet door de manier waarop het verhaal zich ontspon. Zelfs wanneer ik dacht dat ik een onbekende moordenaar ontmaskert had liep ik op het einde toch nog tegen een twist aan die dit tegenging.

Laat mij wel vermelden dat sommige passages niet voor de zwakkere magen bestemd zijn. Op die momenten zou ik het boek zeker onder de noemer horror plaatsen. Maar wat daar vermeld wordt toont wel de fantasie van de auteur aan als het over het op creatieve wijze omgaan met personages gaat. Of moet ik zeggen slachtoffers?

Het verhaal bouwt zijn spanning op om het dan in het laatste derde deel van het verhaal tot een stroomversnelling te laten komen.

De conclusie is dat dit een goed horror verhaal is eens je de werking van het verhaal door hebt. Op dit moment boek ik dit verhaal als het beste wat ik tot nu toe gelezen heb van Lauerhohn.