Personages die groeien zonder dat ze het zelf beseffen.

Gerd Goris, die hart en ziel in zijn boeken wil leggen. Na zijn debuut Goedzo en de zoeker schreef hij zijn tweede boek De gigant van eenoogeiland.
Het verhaal
De gemaskerde Griseine houdt een ijzeren beleid over de eilanden. Eén voor één legt ze de sterkste beschermers lam. De sinistere manheksen zijn in het grootste geheim een reusachtig vuurvogelleger aan het klaarstomen.
Okjo-ri en Cleo zijn twee jonge vertegenwoordigers van hun eigen oud volk. Voor ze het weten worden ze meegesleurd in de strijd tegen Griseine. Een strijd waarin ze veel te verduren krijgen en ze her en der medestanders verliezen. Kunnen zij Griseine stoppen en ontmaskeren vooraleer ze onbereikbaar is?
Mijn gedacht
In het verhaal werd niet van begin tot einde in hetzelfde perspectief geplaatst. Bij de start en einde van het verhaal volgen we Okjo-Ri vanaf zijn schouder. Alles wordt verteld in de ik-vorm. In het middelste gedeelte volgen we alles vanaf een afstand.
Door op deze manier te werken wordt het verhaal versterkt. De aanzet en slot beleef je door die ik-vorm echt wel van zeer dichtbij. Dit helpt ook natuurlijk om direct een band te smeden met Okjo-Ri. Bij het slot wordt je dan weer meegesleurd in de plot twisten die Goris voorziet.
In dat vermelde middengedeelte is het door al de gebeurtenissen beter dat er gekozen werd om alles vanaf die afstand te bekijken. Het is makkelijker om het overzicht te bewaren over al de onverwachte verhaallijnen tussen de personages onderling.
Goris is gegroeid in zijn schrijven ten opzichte van zijn debuut. Geen herhalingen meer. Gewoon een spannend verhaal met goeie plottwisten op het moment dat het nodig is. Een degelijke spanningsboog doorheen het verhaal die op het einde nog nadrukkelijker aanwezig is.
Zijn personages zijn gewoon goed. Ze groeien zonder dat ze het zelf doorhebben. Ze evolueren op de momenten dat het het verhaal ten goede komt.
Slot
Het einde van het verhaal maakt de cirkel rond. Niet enkel voor het verhaal zelf maar ook voor Okjo-Ri.
Thema’s
Goris stopte terug een thema in zijn boek. Een thema over groeien. Het wegvluchten van iets dat je vroeg of laat toch inhaalt. En vooral over het onderschatten van jezelf.
Conclusie
Een boek dat aantoont dat de auteur groeit in zijn schrijven. Een spannend verhaal werd gecreëerd op een wereld van wonderlijke en magische wezens. Een leuk boek om te lezen.