Niet het beste reisverhaal.

Maja Wolny, Poolse van origine, woonde een tijd in België waar ze correspondente en boekhandelaar was maar ook museumdirecteur en columniste. Later keerde ze terug naar Polen. Wolny won met haar boek De boekenmoordenaar de debuutprijs Hercule Poirot.
De trein naar Tibet is haar eerste non-fictie boek.
Verhaal
Vliegtuigen nemen volgens Wolny de vreugde van het reizen een beetje weg. Zij stapt zelf in Warschau op de trein om met de Trans-Siberische, Trans-Mongoolse en Tibetaanse spoorlijn te reizen naar Tibet. Het dak van de wereld ,Lhasa. Tienduizend kilometer, twee continenten en meerdere tijdszones. Ze doet dit in de voetsporen van Alexandra David-Néél die als eerste Europese vrouw in de geschiedenis Tibet bereikte. Dit was in het jaar 1924. Wolny probeert om dezelfde reis te maken vol verrassingen en ontmoetingen.
Mijn gedacht
Charlotte Pothuizen, een literaire vertaalster van Poolse verhalen, nam de vertaling naar het Nederlands voor haar rekening.
Het verhaal werd in Polen uitgeroepen tot beste reisverhaal van 2020. Dan verwacht je een verhaal met een enorm groot reisgehalte, maar dat miste een beetje in dit boek. Wolny stopt redelijk wat historische details in haar verhaal. Daardoor verdwijnt het reizen een beetje naar de achtergrond.
De schrijfstijl is zakelijk waardoor er geen band gevormd wordt met de personages. Soms gaat ze de poëtische kant uit met citaten van oude schrijvers. Soms voelt het wat chaotisch aan.
Het voordeel van details is wel dat men wat info opneemt over de landen waar Wolny langs passeert en de mensen die ze ontmoet. Maar zorgt er ook voor dat sommige passages opnieuw gelezen moeten worden om alles op te nemen.
De foto’s zijn dan wel weer een meerwaarde voor het verhaal. Een visualisatie van een gedeelte van de tekst. Een blik op wat Maja zag op haar reizen.
De drijfveer van de auteur om deze reis te maken komt niet echt uit het verhaal. Is het haar gewoon te doen om Alexandra haar reis te volgen of gewoon om de wereld te zien? Na het lezen van het boek ben je er nog altijd niet uit.
Conclusie
Een reisverhaal waar het reisgevoel teveel op de achtergrond zit. Wel interessant om iets bij te leren over de landen waar ze doorheen reist. Maar jammer genoeg leer je te weinig over de auteur haar drijfveer om die reis te maken. Mogelijks dat de tekst van beste reisverhaal de verwachtingen te hoog geplaatst heeft.