Clare wil met dit verhaal veel vertellen en heeft de wereldbouw en politiek goed in de vingers. Nu nog uitmaken welke personages echt van belang zijn en waar ze naartoe wil in het verhaal.

Let op, dit is het tweede deel van Castellane. Als je deel 1 niet hebt gelezen, kan je beter deze recensie overslaan.
Dit boek is in het Engels gelezen, daarom staan de Engelse benamingen in de review.

Samenvatting
Het is Zwaardvanger Kel (body double van de Prins) opgedragen om uit te zoeken wie er achter het recente bloedbad in het paleis zit. Hij raakt verstrikt in een enorm complot, vol geheimen en leugens. In de tussentijd vraagt hij zich steeds meer af wie hij zelf is, buiten de Zwaardvanger.
Prins Conor heeft intussen een flinke draai gemaakt. De verantwoordelijkheden van het koninkrijk rusten nu op zijn schouders terwijl de Koning nog altijd in zijn toren ogenschijnlijk in zijn eigen gedachten gevangen is. De politieke onrust om hem heen groeit. Hij schakelt Lin in, nadat ze hem eerder dienstbaar is geweest. Prins Conor probeert zich te schikken naar wat belangrijk is voor Castellane, en waar zijn ware gevoelens liggen.
Lin Caster heeft beweerd de teruggekeerde Godin te zijn. De toegang tot de heilige geschriften was haar dierbaar en ze zet zich nog altijd in als geneeskundige. Echter keert de leider van de Ashkar, de religeuze groepering waartoe ze behoort, terug en zegt dat Lin zich moet voorbereiden op een test waardoor ze alles kan verliezen.

Personages en ontwikkeling
Het is duidelijk dat Prins Conor een stuk serieuzer is geworden, de verantwoordelijkheid rust zwaar op hem maar hij pakt het goed op. Toch is hij er vaak niet zijn hoofd bij, waardoor ik soms de intentie had om hem eens stevig toe te spreken om op de rem te gaan en eens om zich heen te kijken. Hij laat veel over aan Kel, hoewel dat begrijpelijk is met zicht op wat er in het vorige boek gebeurde. Toch kan hij duidelijker zijn in zijn communicatie.

Kel raakt gehecht aan zijn clubje criminelen. Samen proberen ze te achterhalen wie verantwoordelijk was voor het bloedbad. Dit levert absoluut de meest hilarische delen in het boek op. De gevatte gesprekken en handelingen, de ongemakkelijke momenten, alles klopte aan deze groep. Helaas houdt het met de terugkeer van Prosper Beck uiteindelijk geen stand, en dat is jammer. Het boek kan door de serieuze toon best wat luchtigheid gebruiken.
Kel is iemand om bewondering voor te hebben. Hij moet zich als een kameleon gedragen en weet daardoor niet echt zichzelf te zijn. Hij speelt zoveel rollen dat hij dat niet meer weet. Hij doet álles om Prins Conor veilig te houden. Ontzettend moedig, maar hij is uiteindelijk de kern waaromheen alle leugens en intriges draait. Zodra de val dichtklapt, stort hij in een duister gat. In dit boek is Kel een van de meest uitgewerkte, menselijkste personages en je voelt enorm met hem mee naar mate je als lezer meer en meer het grote plaatje ziet.

Lin is en blijft Lin. Ze blijft onderdanig en heeft een groot hart voor haar patiënten. Ze zou zich wat meer zorgen mogen maken over de leider van de Ashkar en zijn testen. Doordat haar grootvader adviseur is, is ze wel bekend met de Charter houders en Prins Conor. Lin komt aan een uitnodiging voor een feest omdat zij de arts is van Antonetta Alleyne. Echter wordt de connectie tussen deze twee niet verder uitgebouwd.
Dat het al wat broeide tussen Lin en Conor was duidelijk. Uiteraard kan die relatie niet echt tot bloei komen wegens stand- en geloofsverschillen. Het leest toch wat frustrerend dat vooral Conor hier geen houding in weet aan te nemen.

Er komen ook een aantal nieuwe personages langs. Artal Gremont bijvoorbeeld, die zijn plek als Charter houder in gaat nemen. Hij wordt neergezet als een vreselijk figuur, je hebt gelijk een hekel aan hem. Antonetta is onfortuinlijk genoeg aan hem uitgehuwelijkt. Van Antonetta had best meer in het boek mogen zitten. Ze is een complex karakter. Een sterke eigen wil maar gevangen in het web van verwachtingen. Ze duikt op vreemde momenten op, lijkt een onbeduidende rol te spelen. Pas bij de ontknoping in dit deel vallen die puzzelstukjes op hun plek. Toch komt deze omslag als een verrassing en geeft het als lezer gemengde gevoelens. Klopt dit, of doet ze toch weer alsof? Hoe is ze zo onder de radar gebleven?

Van de overige personages krijg je maar sporadisch hoogte. De Charter houders zijn in deel 1 redelijk naar voren gekomen, er wordt in dit deel minder aandacht aan besteed. Artal Gremont wordt neerzet als in- en inslecht en beleeft ook geen ontwikkeling. Anjelica Iruvai is verfrissend maar komt te weinig in beeld.
Oh en die Ragpickerking zelf.. Ja die komt af en toe even voor, er zit nog een kleine verrassing tegen het einde. Maar de titel schept andere verwachtingen.

Sfeer
Clare heeft de balans gevonden tussen mooie beschrijvingen en genoeg overlaten aan de fantasie. Clare houdt in dit boek vast aan de uitgebreide omschrijvingen van de locaties, zoals geuren, kleuren en texturen. Ook personages worden goed in beeld gezet, hun handelingen, de kleding. Het zorgt voor een levendig beeld van waar alles zich afspeelt zonder dat het overheersend of storend wordt.

Opbouw, plot en tempo
Het kostte me weer even tijd om in te komen. Omdat er een groot aantal personages is, die voornamelijk met de achternaam worden benoemd is het soms even zoeken wie wie ook alweer was. De hoofdstukken zijn lang (26, met 500+ pagina’s) en bieden verschillende perspectieven, voornamelijk van Kel, Conor en Lin. Hierdoor gebeurt er heel veel tegelijkertijd en is het speuren naar de verhaallijnen en hoe ze samenhangen. Wat verfrissend is, zijn de korte inzichten tussen de hoofdstukken. Hierin krijgt elke keer een ander personage de aandacht. Dit is of een van de hoofdpersonages, een bijpersonage of een willekeurig iemand die per toeval verstrikt is geraakt in het hele verhaal.
Wat mooi verwerkt is, is het mysterie van het complot tegen Prins Conor. Als lezer raak je met Kel verstrikt in de verschillende (dwaal) sporen. Je hebt her en der wat meer inzicht (onder andere door de wisselende perspectieven tussen de hoofstukken door), maar het blijft tot het einde gissen wie er allemaal mee te maken hebben.
Het tempo ligt met dit boek, evenals in deel een, wat aan de lage kant. Er gebeurt van alles in een relatief korte tijd, maar zo voelt het niet. Er is veel aandacht voor de personages en omgeving, mooi, maar dat doet soms geen goed aan de vlotheid waarmee het boek gelezen wordt.
Aan het einde komt alles samen, en zit komt er meer snelheid in. Je leeft mee met Kel, bent plaatsvervangend boos voor Lin. Die emoties moeten er dan wel inblijven voor als deel 3 uit komt, mogelijk in 2027. Dat is dus nog even nagels bijten.

Conclusie
Met spanningen, politiek en intriges zit het helemaal goed. Knap uitgewerkt en toch blijf je als lezer niet volledig op de hoogte, waardoor er nog wat verrassingen komen op het eind. Ook de beschrijvingen zijn weer mooi gedaan, het verhaal komt voor je ogen tot leven. Toch heb ik het idee dat er meer verhaal in minder pagina’s had gekund.
Een overzicht aan personages en bij welk ‘team’ ze horen zou het makkelijker maken om iedereen te volgen. Misschien zou het sowieso schelen als er minder personages zijn om te benoemen want het is soms maar gissen met wie je allemaal te maken hebt.
Een grotere rol voor Antonetta zou het verhaal nog interessanter hebben gemaakt. Zij speelt op de achtergrond een grotere rol dan de lezer vermoedt. Deze reeks zou een trilogie moeten worden (al zijn er alweer geruchten over een mogelijke deel 4, en met alle openliggende lijnen zou me dat niet verbazen. Daarnaast zou deel 3 nog meer pagina’s moeten bevatten om alles wat nu speelt netjes en bevredigend af te ronden)
En een groot gemis in dit verhaal is de Ragpickerking. Het boek is vernoemd naar deze mysterieuze Koning van de Stad. Hier had ik veel meer van verwacht. Wat is zijn verhaal, hoe komt hij in zijn positie en aan welke touwtjes trekt hij allemaal? Met een titel als deze, over een toch al mysterieus karakter in deel 1, zou je dat toch wel verwachten. Maar hierin wordt de lezer echter zwaar teleurgesteld. De Ragpickerking heeft hier ook maar een kleine rol. Dat wat uit de doeken wordt gedaan is te weinig om de titel recht aan te doen. Een gemiste kans.
Clare wil met dit verhaal veel vertellen en heeft de wereldbouw en politiek goed in de vingers. Nu nog uitmaken welke personages echt van belang zijn en waar ze naartoe wil in het verhaal.
Uiteindelijk om ik op 3,5⭐