Advertentie

Al vanaf de allereerste zin is duidelijk dat het geen simpel verhaaltje wordt. Een man, zonder naam en zonder duidelijke leeftijd maar overduidelijk niet meer de allerjongste, bericht meteen dat hij naar het afgelegen en uitgestorven dorp is gekomen om te verdwijnen. Het waarom is (en wordt) niet helemaal duidelijk en het hoe en wanneer blijkt ook niet zo eenvoudig. In zijn eenzaamheid leeft hij heel dicht bij en met de natuur.

Hoewel hij toe is aan verdwijnen, is hij toch nieuwsgierig naar het lichtje in de verte, aan de andere kant van het dal, dat 's avonds laat elke dag weer aan gaat. Wie woont daar dan, net zo afgelegen als hijzelf of misschien nog meer afgezonderd? Hij gaat op onderzoek uit. .

En hij vindt de lichtbron. En meer dan dat. Hij treft daar een bijzonder jongetje aan, dat zelf voor zijn huishouden zorgt, keurig gedisciplineerd zijn taken en huiswerk doet, in volledige afzondering van ouders of andere mensen om hem heen. Er ontstaat een bijzondere vriendschap tussen het jongetje en de man. De man wil meer over het leven van de jongen weten en gaat op onderzoek uit. Tegelijkertijd besteedt de jongen tijd aan het prepareren van een eigen plek waar de man uiteindelijk ook bij hem kan zijn.

Meer kan ik er eigenlijk niet over schrijven zonder al te veel prijs te geven. Dat zou jammer zijn, want het zelf meebewegen in het verhaal is nu juist zo mooi.

Een uitgebreidere leeservaring staat op mijn boekenblog: Het licht zien.

Reacties op: De lichtbron, ver weg of heel dichtbij?

35
Het lichtje in de verte - Antonio Moresco
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners