Nooit meer thuis

In deze roman draait het feitelijk voornamelijk om de verhaallijn van Niloo en die van haar vader, dr Bahman Hamidi. In het hier en nu is Niloo een jonge dertiger, afgestudeerd, getrouwd met een Fransman en in afwachting van de oplevering van hun nieuwbouw-appartement in Amsterdam. Zij lijkt alles goed onder controle te hebben. Niets doen of relaxen zijn woorden die niet in haar vocabulaire voorkomen Dit altijd maar bezig zijn, altijd maar zichzelf willen bewijzen, het tot in het extreme onafhankelijk willen zijn, wordt beetje bij beetje beter te begrijpen. Het boek is dan ook opgebouwd met wisselingen in perspectief tussen Niloo en haar vader, maar ook wisselingen tussen nu en het verleden. Niloo is opgegroeid in Iran, het "oude" Iran: het land waarin gevoel, smaak, geur, samen zijn en samen eten belangrijke waarden zijn. Haar moeder is een christelijke vrouw, haar vader hangt geen geloof aan. Vanwege de steeds dringender gevoelde gevolgen van de Iraanse/Islamitische Revolutie vlucht moeder Pari in 1987 met de achtjarige Niloo en haar broertje naar Amerika. Vader is in Iran achtergebleven. Hij heeft daar zijn tandartsenpraktijk en zijn eigen "leven". Daar hoort bij dat hij na de scheiding van Pari nog tweemaal trouwt en ook weer gaat scheiden. Bij zijn laatste scheiding loopt het allemaal wat anders dan verwacht en dat maakt dat hij extra druk op Niloo legt om hem te helpen Iran te verlaten. Niloo heeft echter genoeg met zichzelf te stellen. Zij heeft keihard gewerkt aan haar eigen positie en haar toekomst.. Prachtig wordt door de schrijfster neergezet dat (en waarom) Niloo, waar zij ook woont, een eigen hoek/plek nodig heeft waar niemand mag komen en waar zij de zaken bewaart die voor haar belangrijk zijn. Het gaat om foto's, maar ook bijvoorbeeld over haar paspoort. Als voormalig vluchtelinge is een paspoort iets om met jouw leven te verdedigen. Niloo komt in contact met andere Iraniërs die, ieder om een eigen reden, in Nederland wonen. In haar zorgvuldig opgebouwde muur komen langzaam maar zeker barstjes als zij door de verhalen van de anderen, door de herinneringen aan vroeger en de samenkomsten met haar vader, steeds meer gaat ontdekken wat en wie er voor haar echt belangrijk zijn. Zij komt uiteindelijk zichzelf flink tegen en het zal nog wel even duren voordat zij zichzelf weer helemaal herpakt heeft. En haar vader? Wat een karaktervolle figuur is dat! Al met al een prachtig boek. Op mijn eigen boekenblog schrijf ik uitgebreider over mijn leeservaring. Interesse? Volg deze link: Nooit meer thuis.