Een roman over veerkracht, tegenslag, weerstand en vriendschap

Ik heb al jaren een soort haat-liefde verhouding met de boeken van Arthur Japin, al weet ik niet precies waarom. Maar hoe meer ik van hem lees, des te meer ik zijn stijl ga waarderen.

In Kolja heeft hij een handige methode gevonden om via de dagboekfragmenten van Modest meer informatie over het verleden te geven wat nodig is om het "heden" te begrijpen. Verleden tijd en tegenwoordige tijd komen steeds dichter bij elkaar.
Er waren wel momenten dat ik dacht jaja nu weet ik het wel, nu kan ik al die typetjes wel uittekenen, maar dan kwam er af en toe toch weer een gebeurtenis of een paar uitspraken die mijn gevoel weer de positieve kant opstuurden.

Wat zit hier een waanzinnige hoeveelheid research in! Dat wil je als lezer nog wel eens vergeten. De historische context maakt het verhaal extra interessant. En wat er nu "waar" is en wat er door Japin aan toegevoegd is, is niet eens zo heel interessant. Het zit goed in elkaar en leest het vlot weg.

Het is voor de gebroeders Tsjaikoski en de mannen die zij om zich heen hebben verzameld, niet altijd een leven van vrolijkheid en vrijheid. Desalniettemin hebben zij er met alle ups and downs het beste van gemaakt. Voor Kolja was het een uitgelezen kans om een eigen plek in de maatschappij te veroveren. Zijn handicap (hij is doofstom geboren) zorgt er juist voor dat hij extra alert is op wat er om hem heen gebeurt.
aar alles heeft een prijs.

Het was in dit corona-jaar wel apart om te lezen over een periode waarin cholera voortdurend op de loer lag. En dat voor Kolja huidcontact een belangrijke toevoeging voor zijn communicatie is. Hoe lastig is dat in de huidige tijd .....