LifeCycle

Van Astrid Witte las ik - als liefhebber van de jeugdliteratuur- haar jeugdboeken. 'Goud Fout' en 'Disconnect'. Het laatste boek heb ik ook gekocht voor onze mediatheek. De meeste leerlingen willen graag thrillers en detectives lezen. 'Halszaak' is het nieuwste boek van Witte en valt eigenlijk te betitelen als technothriller. Het is een thriller met sciencefictionelementen. Het draait om euthanasie en orgaandonatie. Hoofdpersoon is Christie. Haar vriend Dave heeft euthanasie laten plegen. Christie ontmoet Tim, die eenzelfde litteken heeft als Dave had. Daves lichaam werd gedoneerd voor transplantatie aan Tim. De interessante vraag is daarbij (staat ook geformuleerd op de achterflap): Ben je nog eigenlijk jezelf wanneer je in het lichaam van een ander leeft. Is die orgaandonatie wel legaal gebeurd. Een belangrijke kwestie. Daarom is de invalshoek van dit verhaal ook origineel te noemen.
Het verhaal wordt verteld vanuit diverse perspectieven. Behalve Christie en Tim (en vriend Rodney) koen ook een journaliste aan woord (Vivienne) die op zoek is naar een spraakmakende zaak en de mensen van het bedrijf LifeCycle.
De hoofdstukken zijn kort en het zorgt toch voor leesnieuwsgierigheid hoe Astrid Witte dit afrondt. Dat zijn de positieve elementen.
Ik heb het boek gewaardeerd met drie sterren. Dat komt doordat ik de perspectieven van sommigen wat vlak vind uitgewerkt. Daarnaast - en dat is mijn grootste 'bezwaar' staan er te veel loze stukken in. Stukken die veel jongeren niet boeiend genoeg vinden. Ik zal een voorbeeld geven. Hoofdstuk 23 'Ze (Vivienne) had in heel wat kringloopwinkels rondgesnuffeld om haar eclectische interieur samen te stellen. Antieke meubeltjes gecombineerd met een strak moderne stijl en een waaier aan verschillende materialen. Ze was er trots op. Eigenlijk was een eclectische woonstijl natuurlijk gewoon een mooie naam voor een ratjetoe, maar dat kon haar niet schelen'. Zo zijn er meer stukjes die niets toevoegen.
Dit soort overbodigheid haalt de vaart uit het verhaal. Ik merk bij veel auteurs dit euvel. Het gaat om kwaliteit en niet om kwantiteit (lees: hoe dik het boek is).
Blijft toch over een lezenswaardige misdaadthriller in sciencefictionachtige setting.
Dat ik de uitgaven van Clavis zeer onaantrekkelijk (grauw papier en niesbevorderend) vind moge bekend zijn, maar daar kan Astrid Witte uiteraard niets aan doen en speelt ook geen rol bij de beoordeling. Ook het omslag twijfel ik. Is dit aantrekkelijk of veelzeggend? Daar ben ik nog niet over uit.
Leeftijd: voor ca. 13 jarigen en ouder. Benieuwd hoe de doelgroep over dit verhaal denkt.