Niet weg te leggen

Veronique las ‘De postzegelverzamelaar’ geschreven door Nicolas Fuez.

Haar mening lees je hieronder. ⬇️

Het verhaal begint met een dubbele proloog. Hiermee worden twee verhaallijnen gestart en worden meteen enkele gruwelijke details duidelijk. Een man wordt ergens in een kelder gefolterd. Fuez weet het zo te omschrijven dat ik het voor me zie. In de tweede proloog leren we Maxime Dutoit kennen. Deze medewerker van een postsorteercentrum vindt een gruwelijk pakket waarvoor de politie wordt ingeschakeld.

Ana Bartomeu, inspecteur bij de politie wordt er op afgestuurd, ondanks dat ze over twee dagen een operatie aan het hart krijgt. In het lichaamsdeel in het pakketje zit nog een afschuwelijke verrassing. Er begint een zoektocht naar de verzender van dit pakketje.

Op sommige momenten gaan we terug in de tijd en lezen over Sam. Hij groeit bij zijn grootouders op, op hun boerderij, want na de dood van zijn moeder heeft zijn vader geen tijd om hem op te voeden. Sam wordt door schoolgenoten gepest.

De volwassen Sam heeft een online relatie met Vero en zij verdenkt hem ervan dat hij haar stalkt. Haar vriend Yves Morin, collega van Ana, schiet haar te hulp.

De personages zijn diep uitgewerkt en je kunt je tijdens het lezen erg goed in ze verplaatsen. Het is een thriller voor diegene die wat gruwelijkheden in een verhaal kunnen waarderen. Heb je een zwakke maag dan denk ik dat je hem al bij de proloog aan de kant legt, maar dat zou echt zonde zijn. Fuez weet hoe hij een verhaal op moet bouwen en je merkt dat hij zich echt in de verhaallijnen verdiept heeft. Zo kom je meer over het Zwitserse postsysteem te weten en hierdoor krijg je een inzicht in hoe de politie te werk gaat.

Ik hoop dat er meer boeken van Fuez vertaald gaan worden want ik kan hier echt van genieten en heb deze in één ruk uitgelezen.

Dit boek ontvingen wij van Xander uitgevers. Dit beïnvloedt onze mening niet.