Alweer de zevende Alfie!

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Als er een boek van Alfie aangekondigd wordt, word ik al meteen enthousiast. Ik heb de voorgaande zes delen met zoveel enthousiasme gelezen, dat ik meteen wist dat ik dit zevende deel ook wilde lezen. Doordat het een kerstboek is, kon ik deze al iets sneller lezen dan gebruikelijk.

Alfie hebben we in eerdere boeken al leren kennen als een eigengereide kat, die humor heeft, eigenwijs is en overtuigd is van zijn eigen kunnen. Samen met zijn geadopteerde kitten George beleven ze allerlei avonturen. Dit staat altijd garant voor een hilarisch verhaal, waarbij ook altijd een serieus onderwerp centraal staat. Dit is in dit zevende deel natuurlijk ook weer het geval.

Zoals in de voorgaande delen is ook dit deel geschreven vanuit Alfie. Alfie is een drempelkat, dat wil zeggen dat hij bij meerdere gezinnen thuishoort. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen ervan houdt, dat het verhaal vanuit Alfie geschreven is, maar ik ben er echt wel een liefhebber van. Zoals de vaste volgers weten heb ik een aantal blogs op die manier geschreven vanuit onze twee kleine bengels Lilly & Stitch en het is erg leuk om te doen, dus kan me voorstellen dat Rachel Wells echt plezier beleefd aan het schrijven van deze boeken.

Aan de titel van het verhaal kun je natuurlijk al afleiden dat het over kerstmis zal gaan in het boek en hier draait het natuurlijk ook om, maar dit is voor mijn gevoel niet het belangrijkste onderwerp. In de boeken van Alfie heb je altijd belangrijke maatschappelijke onderwerpen, zoals verdriet, rouw, eenzaamheid of iets voor de gemeenschap over hebben. Dit is in dit verhaal natuurlijk niet anders. Wat ik zelf altijd erg leuk vind, is de manier waarop Alfie op het idee komt en dit zonder problemen over brengt op zijn familie, die de ideeën tenslotte toch ten uitvoer moeten brengen. Dit is in dit boek niet anders. Aleksy en Connie willen iets doen voor de daklozenopvang, maar hebben niet echt een idee wat. Door toeval heeft Alfie een idee en hij weet dit op een hilarische manier over te brengen. Onze katten komen niet buiten, maar sommige dingen zie ik zo voor me en kan ik me goed voorstellen dat zij dit ook zouden uitspoken. Ik vind het dan ook echt een genot en een feest van herkenning om dit nieuwe boek van Alfie te lezen.

Een aantal van de personages kennen we natuurlijk al van de voorgaande delen en deze leren we in dit deel weer wat beter kennen. Maar ook de nieuwe personages worden voldoende diep uitgewerkt, waardoor ze geloofwaardig neergezet worden. Vooral Barbara was een personage met een diepere laag. Het verhaal is nooit bijzonder ingewikkeld, maar door Alfie, George en zijn vriendjes zou je bijna gaan hopen dat er zo’n drempelkat in je eigen buurt was, want hierdoor worden maatschappelijke onderwerpen aangepakt en problemen die in de wijk spelen, worden door Alfie aangepakt en zo opgelost dat een hele straat samenwerkt.

Door het einde van het boek, kan ik nu al niet wachten tot het volgende deel van Alfie, want dat dit weer een apart verhaal wordt, durf ik nu al te zeggen. Ik kijk er in ieder geval weer naar uit.