Auteur wordt per boek beter

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Dit is het tweede boek wat ik van Franziska Weissenbacher lees en haar vorige boek ‘Graf 521‘ las ik met veel plezier. Ik had destijds wel wat opmerkingen en ik moet zeggen dat ik deze opmerkingen nu helemaal niet meer heb. Dus ze heeft of de opmerkingen ter harte genomen, of het is gewoon toevallig, dat weet ik natuurlijk niet, maar het was nog prettiger lezen deze keer.

De proloog maakt meteen nieuwsgierig. Wat is hier gebeurd en wie is de vrouw die in het gras ligt? En wie vertelt er zo liefdevol over deze vrouw? Dat betekent snel de pagina omslaan om verder te lezen. Daarna ontmoeten we meteen Hans en Laura weer, die op dat moment genieten in de tuin en aan het mijmeren zijn over het huis. Totdat Laura een telefoontje krijgt dat er een lijk gevonden is. Daar ging hun rustige waakdienst. Ik merk dat ik meteen weer in het verhaal zit. Ondanks dat het toch al een dik jaar geleden is dat ik ‘Graf 521’ gelezen heb, merk ik dat ik de personages direct weer herken en het voelt meteen vertrouwd. Dat vind ik altijd prettig bij een serie.

De personages van Hans en Laura zijn het diepst uitgewerkt en deze leer je ieder deel weer beter kennen, en wat ik erg prettig vind, is dat ze niet zo’n perfecte personages zijn. Laura durft haar irritatie gewoon te uiten en hierdoor staat ze niet op zo’n goede voet met de hoofdinspecteur,maar hierdoor komen de personages wel juist levensecht over. Dit vind ik echt goed gedaan. Ook andere terugkomende personages leer je steeds beter kennen en de verhoudingen tussen de verschillende personages wordt steeds duidelijker. Echter het boek is ook goed losstaand te lezen, de voorgaande gebeurtenissen worden soms kort aangestipt, maar krijgen dan voldoende aandacht, dat, mocht je het voorgaande deel niet gelezen hebben, je het wel begrijpt. En hierbij heeft Weissenbacher deze stukjes zo omschreven dat het niet langdradig wordt, voor degene die de voorgaande delen wel gelezen heeft.

Er komen enkele plotwendingen voor die ik niet meteen zag aankomen, en dat vind ik leuk, wel had ik op een bepaald moment door wie de dader was, en dat bleek ook zo te zijn. Dit deed voor mij echter geen afbreuk aan het verhaal, omdat dit nog spannend genoeg bleef en er voldoende ingegaan werd, op het waarom het gedaan is.

Je merkt duidelijk de groei die Weissenbacher maakt tijdens het schrijven en ik kan dan ook niet wachten op het volgend deel in deze serie. En Weissenbacher zei dat ze het eerste hoofdstuk alweer op papier had staan… Dus ik kijk er zeker weer naar uit.