Erg mooi en origineel

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Het verhaal begint met een proloog die zich afspeelt in 1943 in Dachau, vertelt vanuit Matilda. Zonder dat ze het duidelijk zegt, weet je dat ze het over het concentratiekamp heeft. Hierna maken we een sprong in de tijd. We zijn in 2018 en het verhaal wordt verteld vanuit Grace. Grace heeft een brief ontvangen van een advocatenkantoor in Dachau. Ze blijkt een boekwinkel geërfd te hebben van haar grootmoeder, waarvan ze niet wist dat ze bestond. Omdat ze niet erg gelukkig is, besluit ze, tegen haar gewoonte in, vakantie te pakken en meteen af te reizen naar Dachau. Ze is, samen met haar moeder, jaren op zoek geweest naar bloedverwanten en heeft deze nooit kunnen vinden. Dus nu vindt ze dat ze, ter ere van haar overleden moeder, deze reis moet maken.

Het verhaal kent hierdoor twee verhaallijnen. Aan de ene kant heb je de verhaallijn van Matilda gedurende de oorlog en de verhaallijn van Grace in het heden. Matilda heeft haar verhaal opgeschreven en dit lees je samen met Grace. Ryan heeft het verhaal op zo’n beeldende manier opgeschreven dat je het verhaal niet alleen leest, maar ook zelf beleefd. Je hebt het gevoel alsof je midden in het verhaal staat. Hierdoor wist het boek mij ook van de eerste tot de laatste letter in zijn greep te houden.

De verhaallijn van Matilda is het heftigst. Doordat Matilda nog jong is als de oorlog uitbreekt en nog bij haar ouders woont, merk je dat ze in het begin over dingen redelijk makkelijk denkt en de gevaren van de oorlog niet echt ziet. Echter naarmate ze ouder wordt en de gruwelen van de oorlog steeds meer tot haar doordringen, merk je dat ze dingen steeds meer begin in te zien, maar ook dan wil ze haar ogen hier niet voor sluiten en niet zomaar meegaan in het nieuwe regime. Hier had ik erg veel respect voor. Vooral omdat je merkt dat haar ouders hier veel meegaander in zijn, en veel meer volgens de Duitse regels willen leven en hierdoor begrip tonen dat hun buren, waar ze heel goed contact mee hadden, door de Duitsers uit hun woning verdreven worden. Matilda kan dit niet aanzien en besluit zelf iets te doen. Dit is het begin van een razend spannend avontuur. Je blijft onder het lezen steeds hopen dat alles goed blijft gaan, maar eigenlijk weet je van te voren al dat dit niet kan. En zo is het dan natuurlijk ook. Er gebeurd van alles, waardoor ik tijden het lezen, steeds sneller wilde lezen, want ik moest gewoon weten of het goed af liep voor Matilda en Hans.

Nu denk je wellicht, en de verhaallijn van Grace dan? Deze is net zo interessant. Ze leert in de boekhandel Archie kennen die na de dood van haar oma op de boekhandel gepast heeft. Hij kan ervoor zorgen dat Grace meer over Dachau en haar grootmoeder te weten komt. Door de verhaallijn van Grace komt er ook wat luchtigheid in het verhaal en dit zorgt ervoor dat de verhaallijn van Matilda ook niet te zwaar of te heftig wordt.

Wat ik daarnaast erg origineel vond is dat in dit verhaal niet het concentratiekamp en het leven daar centraal staat, maar het leven buiten de muren van het kamp en hoe de geliefden zich staande moeten houden met de wetenschap dat hun geliefden moeten zien te overleven achter het prikkeldraad.