De kinderen van Villa Emma

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Het verhaal begint met te vertellen hoe het is om op te groeien in Duitsland, waar de Nazi’s aan de macht komen en het voor de Joden steeds moeilijker wordt om er te kunnen leven. Nadat de vader van Natan uit huis gehaald is, staat zijn moeder voor een moeilijke beslissing. Zal ze Natan meegeven met een van de kindertransporten, waarbij de kinderen een veilig onderkomen beloofd wordt in veilig gebied? Met de kans dat ze haar kind nooit meer zal zien? Dit doet ze om haar kind een kans op overleving te geven.
Vervolgens lezen we over de treinreis naar Nonantola in Italië en het leven in Villa Emma. In Villa Emma worden ze ook geholpen door de dorpsbewoners die hun zo goed en kwaad als het gaat helpen en zorgen dat ze veilig zijn. We maken steeds een stapje terug in de tijd doordat Natan terug denkt aan thuis en aan zijn moeder en broertje, maar zich ook afvraagt hoe het met zijn vader zou zijn.

Wat ik al heel snel merk is dat het boek niet echt als een makkelijk te lezen verhaal leest, maar eerder als een documentatie van de treinreis en de tijd dat de kinderen in Villa Emma geweest zijn. Je merkt dat Sciapeconi zich echt verdiept heeft in Villa Emma, echter de gevoelens die er toch zeker bij zijn op zo’n moment, miste ik heel erg, waardoor ik me soms echt door het verhaal heen heb moeten wurmen. Het las hierdoor niet erg makkelijk. Daarnaast werden er heel veel namen genoemd en ik moest regelmatig terug bladeren om te kijken of deze naam nu al langsgekomen was of niet. Hierdoor bleven de personages voor mij alleen namen en kwamen ze helaas niet tot leven, waardoor het verhaal het voor mij net niet was. Het is duidelijk dat Sciapeconi deze, redelijk onbekende geschiedenis, onder de aandacht wil brengen, echter was het dan fijner geweest als hij meer emoties in het verhaal gebracht had. Het is duidelijk dat Villa Emma belangrijk is voor Sciapeconi. Dat merk je aan de afwerking van het boek. De indrukwekkende namenlijst van de kinderen van Villa Emma en hun begeleiders. Maar ook het uitgebreide nawoord, waarin hij de verschillende personen benoemd en wat met hun gebeurd is. Wellicht vond ik persoonlijk het nawoord nog het meest interessant. Hier merk je hoe bevlogen Sciapeconi is en hoeveel liefde hij voor Villa Emma heeft. Het is duidelijk dat Sciapeconi kan schrijven, alleen dit boek miste ik de gevoelens van de personages een beetje, die toch, in dit soort verhaal, wel erg belangrijk zijn.