Helaas niet wat ik er van verwacht had

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Het boek begint met een inhoudsopgave en een inleiding. In de inleiding vertelt Adlington dat ze in gesprek komt met mevrouw Kohút, de laatste overlevende kleermaakster uit een modehuis dat in concentratiekamp Auschwitz was gevestigd. Hierna volgen elf hoofdstukken, gevolgd door een dankwoord en verantwoording in de zin van Illustratieverantwoording, bibliografie, noten en het register.

Het verhaal begint erg droog en het begin, ik denk ongeveer de eerste honderd pagina’s, bevat lange teksten over kleding en mode en de geschiedenis van de verschillende vrouwen. Echter Adlington springt hier regelmatig van de hak op de tak, waardoor ik erg veel moeite heb om te onthouden wie nu wie is. Je merkt dat Adlington erg veel onderzoek gedaan heeft naar het onderwerp, maar naar mijn gevoel wil ze ook al deze gevonden informatie gebruiken in het boek, waardoor het niet fijn meer leest. Tussendoor vind je regelmatig enkele citaten van personen die een rol gespeeld hebben in het modehuis in het concentratiekamp. Deze korte citaten vond ik misschien nog het meest interessant, omdat je hierbij het gevoel had dat er echt gevoel bij kwam kijken. Echter de citaten sloten vaak niet geheel aan bij het stuk tekst wat ik aan het lezen was. Hierdoor leidden deze citaten ook weer enigszins af.

Het verhaal wordt wat interessanter als Adlington begint te vertellen over het moment als de vrouwen als kleermaaksters aan het werk zijn in de Obere Nähstube, echter ook hier verzandt zij naar mijn gevoel weer te veel in kleine feiten, die weinig toevoegen aan het geheel en sprong ze regelmatig allerlei kanten op, waardoor het moeilijk te volgen was. Het is een non-fictie boek, en Adlington heeft zich hier ook heel letterlijk aan gehouden. Door nergens de vrijheid te nemen om gevoel te interpreteren wordt het helaas een gortdroog boek, wat niet erg fijn wegleest. Ik had eerder het gevoel dat ik een studieboek, in plaats van een leesboek, aan het lezen was. Het geeft wel een duidelijk beeld van de wreedheden van, niet alleen de mannelijke ss-officieren, maar ook hun vrouwen, zij maakten graag gebruik van de zogenaamde Untermenschen, zolang ze er maar zelf voordeel van hadden. Ik denk dat het een verhaal is wat inderdaad nog niet verteld was en waar weinig over bekend was, echter door de gortdroge verteltrant, was het voor mij geen boek wat echt blijft hangen, wat ik normaal wel heb met boeken over de tweede wereldoorlog.