Vero las: Cate Quinn - Drie weduwen

Nadat ik de achterflap gelezen had, was ik erg benieuwd naar dit boek. Het was niet zo’n alledaags plot en dat maakt mij altijd nieuwsgierig. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet veel van de Mormoonse kerk afwist, maar het bleek al gauw tijdens het lezen dat dit ook geen enkel probleem was.

De Mormoonse kerk speelt wel een grote rol in het boek, echter de regels worden goed uitgelegd in het boek. En ook de regels die gelden bij het meervoudig huwelijk. Je merkt dat Quinn zich hier goed in verdiept heeft en zowel van het Mormoonse geloof als van polygamie genoeg kennis heeft.

Het boek kon mij helaas niet echt in zijn greep houden. Er werd naar mijn gevoel alles iets te lang en te vaak herhaald. Waardoor de vaart uit het verhaal gehaald werd.

De focus van het verhaal ligt naar mijn gevoel meer op de drie vrouwen en niet zo zeer op de moord op Blake. Deze moord oplossen wordt maar bijzaak in het verhaal. Het gaat meer om de drie vrouwen, die ieder aan het woord komen in het boek en ook ieder hun verleden hebben. Ook dragen ze alle drie geheimen uit hun verleden mee, waarvan ze niet willen dat de anderen dit geheim achterhalen, waarbij vooral het geheim van Rachel de aandacht opeist.

Ik had, toen ik de korte inhoud en de quotes op het boek las, het gevoel dat ik een boek zou lezen, wat van begin tot eind spannend zou zijn en erg goed in elkaar zou zitten, maar ik had niet echt het gevoel dat ik een thriller aan het lezen was, als iemand mij verteld had dat het een roman was, had ik het eerder geloofd. Er is toevallig een moord gepleegd en die heeft zijdelings een rol in het verhaal, maar dit is niet het belangrijkste gedeelte in het boek.

Daarnaast vond ik eigenlijk geen enkele personage sympathiek, en hierdoor kreeg ik niet echt een gevoel bij de hoofdpersonen en ik denk dat er toch altijd minimaal één personage sympathie moet opwekken bij de lezer, om het een prettige leeservaring te laten zijn.

Helaas was ‘Drie weduwen’ niet wat ik er verwacht had. De ontknoping verraste me dan wel nog, maar dit was naar mijn gevoel te laat in het boek.

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.