Een teken van jou

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Het boek wordt aangekondigd ‘Meeslepend romantiek voor fans van ‘The Notebook’ en ‘P.S. I love you’. Nu ben ik meestal iemand die niks met deze quotes kan. Want als ik een auteur goed vind, en die wordt dan op een cover van een andere auteur verkondigd, dan heb ik er net niks mee. En laat ik nu ook niet veel hebben met ‘The notebook’ en ‘P.S. I love you’. Dus ik was benieuwd hoe dit boek mij zou bevallen. De schrijfstijl van Sofie Cramer bevalt meteen goed. Ze heeft een schrijfstijl die er voor zorgt dat ik meteen in het verhaal zit.

Het verhaal begint met een proloog waarin Clara droomt over de tijd dat Ben er nog was en ze het erg fijn hadden samen. Maar dan wordt ze wakker….

Het verhaal wordt daarna vanuit de perspectieven van Clara en Sven verteld. En dit zorgt ervoor dat je als lezer veel meer weet dan de hoofdpersonen en dat maakt het verhaal in dit geval eigenlijk net leuker. Natuurlijk is het een beetje achterhaald in 2021 dat mensen van rond de dertig die nog sms’en. Volgens mij zou iedereen eerder kiezen voor bijvoorbeeld whatsapp of een andere app-methode. Echter als ik deze gedachte laat varen, aangezien het boek oorspronkelijk in 2016 in Duitsland verschenen is, kan ik hier heel goed vrede mee hebben. Net zoals er tegenwoordig niet meer op iedere straathoek een telefooncel staat.

Maar ondanks dat las het boek erg prettig weg. Het verhaal is niet heel hoogstaand en ik moet zeggen dat het gevoel van Clara mij niet echt wist te raken. Het verdriet stapt ze toch makkelijk overheen en komt niet echt op mij over, wat ik op zich jammer vindt. Maar dat maakt de verhaallijn van Sven voor mij weer goed. Hilke, collega van Sven, heb ik echt in mijn hart gesloten en is voor mij ook de favoriete persoon uit het boek. Haar nieuwsgierigheid en de figuurlijke schop onder de kont die ze Sven regelmatig geeft, zorgden bij mij regelmatig voor een glimlach onder het lezen.

De hoofdpersonen zijn niet heel diep uitgewerkt, je leert ze redelijk kennen, maar niet zo dat je je echt in hun kunt verplaatsen. Dit had wat mij betreft wel iets dieper uitgewerkt mogen worden, zodat de personages iets meer gingen leven.

De hoofdstukken waren kort en doordat het boek erg makkelijk wegleest, ben je snel geneigd om toch nog een hoofdstuk te lezen, waardoor je echt door het verhaal vliegt. Dit zorgt ervoor dat het boek sneller uit was dan verwacht.

Ik heb het boek met veel plezier gelezen, en ik zal een volgend boek van Cramer zeker weer oppakken, maar het is een luchtig boek, wat makkelijk wegleest, maar die niet lang in je geheugen blijft hangen.