Weer terug in Pine Hollow

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Nadat ik rond kerstmis 2020 ‘Kerstmis met een staartje‘, met veel plezier gelezen had, was ik erg benieuwd naar dit nieuwe verhaal wat zich in Pine Hollow afspeelt. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik er even in moest komen, voordat het verhaal, vanuit mijn geheugen, weer boven kwam drijven. Maar eenmaal weer in mijn geheugen vielen de puzzelstukjes weer op hun plek en kende ik de verschillende personages weer uit het eerdere verhaal en voelde het weer als thuiskomen in Pine Hollow.

Deze keer ging het niet zo zeer over het dierenasiel, maar meer over Connor die de Ierse wolfshond Maximus (roepnaam Max) geadopteerd had en hier niet echt mee overweg kon. Hier was Max echt de baas in huis. Omdat Maximus zelfs de kussens op zijn bank gesloopt heeft, vindt hij het nu tijd worden dat er iets gaat gebeuren. Hij besluit na drie weken toch maar weer eens naar de hondentraining te gaan. Maar niet de hondentrainer is er, maar Deenie. En Deenie heeft een gruwelijke hekel aan de arrogante Connor. Als Connor haar vraagt om Max te trainen tegen een gruwelijk hoog bedrag, besluit ze dit te doen. Wellicht kan ze dan snel weer op reis, want dat is hetgeen ze het liefste doet. Pine Hollow is de plek waar ze regelmatig neerstrijkt en waar ze zich echt thuisvoelt.

Door de beeldende schrijfstijl merkte ik dat ik bepaalde gedeelten echt voor me zag. Vooral het stuk waar Max aan het bier gezeten heeft, vond ik hilarisch en las ik met een grote grijns op mijn gezicht. Ik zag het letterlijk voor me. En als een auteur dat voor elkaar krijgt dan is ze geslaagd voor mij.

Maar het verhaal is niet alleen maar humor. Het gaat ook bepaalde serieuze onderwerpen niet uit de weg. Bijvoorbeeld het minderwaardigheidsgevoel wat Deenie heeft bij haar familie. Het gevoel dat ze het bij hun nooit goed kan doen. Waardoor ze zelfs besluit om een deal te sluiten met Connor. Dit is op een luchtige manier gebracht, maar Connor laat haar duidelijk voelen dat ze goed is zoals ze is, al dringt dat pas veel later tot haar door.

Wat mij onder het lezen wel opviel en wat ik toch altijd jammer vind, is dat er nog redelijk wat fouten in het boek stonden. Dit ben ik niet gewend van deze uitgeverij. Ondanks dat heb ik wederom genoten van dit tweede deel van Pine Hollow. Ik hoop dan ook dat we nog geen afscheid van dit leuke dorpje hoeven te nemen en nog meer over de avonturen in dit dorp kunnen lezen in de toekomst.