Eerder werk vond ik beslist beter

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Na mijn gesprek met Remco, van het Kantoortje, was ik toch wel erg benieuwd geworden naar ‘Het bloed van de zwaan’. Hij was zo enthousiast over het boek, en hierdoor werd ik steeds nieuwsgieriger naar het verhaal, wat er voor gezorgd heeft dat het boek toch op onze recensiestapel terechtgekomen is. Ik begon dan ook enthousiast te lezen. Het eerste hoofdstuk wordt geschreven vanuit Kürten, hij ligt met zijn vrouw in bed en hij ligt onrustig te woelen. Zijn vrouw duwt aan hem en hij staat op en gaat naar buiten. Hij pleegt een moord. Hierdoor is meteen duidelijk wie de moordenaar is. Dit vind ik op zich jammer, want hierdoor is een deel van de spanning meteen weg. Je weet wie de dader is en die speurtocht heb je meteen niet meer.

Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende personages, hierdoor krijg je natuurlijk een compleet beeld. Dit vind ik persoonlijk wel altijd fijn. Echter, doordat het op waargebeurde feiten gebaseerd is, worden er ook redelijk vaak dingen herhaald. Zo lees je veel over de verschillende moorden en de gevoelens die de dader hierbij heeft. Dit is bij iedere moord ongeveer hetzelfde en na een aantal moorden had ik soms zo iets, ik weet het nu wel… Ook de methode waarop de dader de, meestal, vrouwen oppikte, was vrijwel identiek.

De zoektocht naar de dader was naar mijn idee nogal knullig, echter doordat het boek op waargebeurde feiten gebaseerd is, ga ik er vanuit dat dit ook daadwerkelijk zo knullig gegaan is. Een verdachte waarvan ze denken dat hij nog vastzit, terwijl je als lezer weet dat hij al vrij is. Wat ik wel goed hierin verwerkt vindt, en wat ook heden ten dage nog steeds gebeurd, namelijk dat vrouwen die aangerand worden en geen aangifte doen. Dat was in de jaren 20-30 ook het geval en ondanks dat er tegenwoordig opener over gesproken wordt, heerst er nog steeds een taboe op en voelen de slachtoffers zich vaak schuldig. Dit heeft Luijten ook erg goed onder de aandacht weten te brengen.

Je beseft onder het lezen dat het gebaseerd is op waargebeurde feiten en hierdoor krijgt het geheel een afgrijselijk en misselijkmakend tintje, echter doordat het verhaal als thriller in de markt gezet is, vind ik persoonlijk dat het niet geheel tot zijn recht komt. Ik had onder het lezen niet het gevoel dat ik een thriller aan het lezen was, de spanningsboog miste ik enigszins. Vandaar dat ik hem persoonlijk eerder onder een spannende roman zou scharen dan onder een thriller. Bij een thriller heb ik zelf altijd het gevoel dat ik een spanning moet voelen, dit kan ook onderhuids zijn, echter dit miste ik in dit verhaal toch enigszins. Natuurlijk is het verhaal gruwelijk, al hadden de details van de moorden, wat mij betreft nog wat gedetailleerder gemogen (sorry ik ben van de gruwelijke details), om zo toch het thrillergehalte wat omhoog te krikken.

Luijten gaat een serie maken met verhalen over bestaande seriemoordenaars. Dit is een interessant uitgangspunt en ik begrijp dat Luijten, zeker als historicus, zoveel mogelijk bij de waarheid wil blijven, echter hoop ik dat een volgend deel toch wat spannender neergezet wordt, of wellicht als spannende roman neergezet wordt, waardoor de verwachtingen van het verhaal bij mij toch anders zijn.