Vero las Het bordeel aan het einde van de straat

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Met een verrassingsboek is het altijd afwachten welk boek er op je deurmat valt. Ik had vooraf al de link gelegd met dit boek, dus het was geen complete verrassing meer toen dit boek op de deurmat viel. Het verhaal begint met de zin ‘Mijn moeder spreekt niet meer over mijn vader. Meer dan dat alle ellende zijn eigen schuld was, wil ze niet kwijt.’ Deze zin zet de toon van het boek. De moeder wil eigenlijk niet veel meer van haar man en kinderen weten. Het enige wat telt is wielrennen en eindelijk eens de plaatselijke wielerronde winnen. Ik had onder het lezen regelmatig het gevoel ‘Wat ben ik in hemelsnaam aan het lezen’. Het verhaal laat duidelijk de eenzaamheid in het gezin zien. Het geeft duidelijk weer hoe je met vier personen in een huis kunt wonen en je toch eenzaam kunt voelen. Wel komt de band tussen vader en zoon duidelijk naar voren.

Het is een boek waar je duidelijk ziet dat een jongen verlangt naar vriendschap en liefde die hij thuis niet ontvangt. Echter vond ik het boek erg afstandelijk geschreven, waardoor de emoties die normaal gesproken bij deze gevoelens spelen niet merkbaar waren en dit vind ik toch wel een groot gemis. Hierdoor vond ik het helaas geen top boek en was het voor mij geen verrassingsboek waar ik snel nog een boek van zou oppakken.