Een boek om vrolijk van te worden

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Zoals diegene die ons al langer volgen weten, hebben we hier ook enkele katten rondlopen. Ons ‘oudje’ Luna, die helemaal niet zo oud is, maar ten opzichte van de anderen tegenwoordig regelmatig een oude brompot is. Ze luistert tegenwoordig ook wel naar de naam ‘Zwarte’. Daarnaast hebben we onze twee kleine wildebrassen Lilly & Stitch, die ons regelmatig grijze haren bezorgen, maar die we voor geen goud zouden willen missen. En ik moet zeggen, sinds we katten hebben, vind ik romans over katten ook altijd erg leuk. Op de een of andere manier zie je toch altijd een heel stuk herkenning in deze verhalen. En ik moet zeggen, toen ik ‘Het kattencafé’ ging lezen, moest ik heel even aan het verhaal wennen, maar vanaf het moment dat Mimi, de kat die van de weduwe is die op vakantie haar nieuwe liefde vindt, bij de jonge lerares in huis kwam, herkende ik heel veel Stitch in Mimi. Haha. Dus de vele herkenbare situaties zorgden voor een grote grijns op mijn gezicht onder het lezen. Stitch is ook degene die hier heel veel kattenkwaad uithaalt en ons soms tot wanhoop drijft, net als Leonie, de jonge lerares, waar Mimi ondergebracht is.

Op het moment dat Leonie zo wanhopig is dat ze Mimi naar haar beste vriendin Maxie doet, die een eigen café heeft, wordt Mimi een heel andere kat. Ook hier zie ik weer herkenning. Luna, ons ‘oudje’ is een heel andere kat geworden, sinds onze rode kater Simba gestorven is, en ze de twee wildebrassen als gezelschap gekregen heeft. Ik kon het in eerste instantie niet geloven dat een kat zo kon veranderen, maar het kan echt. En dat lees je ook terug in ‘Het kattencafé’.

In het begin had ik, ondanks de herkenning van hoe de kat reageerde, wel soms wat moeite met de schrijfstijl, deze was rechttoe rechtaan en wat afstandelijk geschreven. Ook sprong deze soms over op een heel ander persoon, dat ik het gevoel had dat ik een ander verhaal ging lezen, maar eenmaal doorgelezen, viel het weer op zijn plek en eenmaal aan de schrijfstijl gewend, kon ik deze toch wel erg goed waarderen. Jonas schrijft gewoon zonder blad voor de mond… of voor de pen eigenlijk… en dit is ook wel verfrissend eigenlijk. Wat ik wel erg leuk vond is, de personages waren van alle leeftijden. De weduwe Susann is al op leeftijd, maar aan de andere kant heb je de jonge Emily. Je komt personages van alle leeftijden tegen en ieder personage heeft Jonas geloofwaardig neer weten te zetten, met gevoelens, twijfels en eigenaardigheden. Doordat er meerdere hoofdpersonen een belangrijke rol spelen zijn de personages niet heel diep uitgewerkt, maar dat is bij deze feelgood ook niet noodzakelijk. Je weet genoeg over de personages om ze geloofwaardig te laten zijn, zonder veel over het verleden te weten.

Lees je graag feelgood en ben je ook nog kattenliefhebber? Dan mag je ‘Het kattencafé’ echt niet overslaan, want deze vraagt er om, om gelezen te worden. Dit boek zorgt er gewoon voor dat je vrolijk wordt.