Stormachtig berlijn

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

‘Stormachtig Berlijn’ was voor mij de eerste kennismaking met Evi Dekker. Bryan was al enthousiast over deze auteur dus nu was het mijn beurt om een boek van haar hand te lezen. En ik kan je zeggen, ook ik ben enthousiast.

Suzanne is interieurontwerpster en haar bedrijf Indisign loopt erg goed. Ze gaat minimaal één keer per maand naar Berlijn, niet alleen om inspiratie op te doen, maar ook om te genieten van het nachtleven van Berlijn. In Berlijn gaat ze door het leven als Zoey, dus als er op een nacht iemand haar aanspreekt met Suzanne gaan haar haren meteen recht overeind staan. Dit is het begin van een kat en muisspel tussen Suzanne en haar belagers. Ze, het bedrijf Desintarch, willen hoe dan ook haar bedrijf in handen krijgen en schuwen hier geen enkele methode voor.

Wat hierbij naar mijn gevoel wel ietwat ongeloofwaardig overkwam, is dat de bedrijven waar Suzanne mee samen werkten midden in hun contract opeens niet meer komen opdagen bij de klus die ze voor Suzannes bedrijf aan het uitvoeren waren of gingen uitvoeren. Dit lijkt me ongeloofwaardig, en hierbij had ik ook het gevoel dat er snel een weg gezocht moest worden zodat er een draai aan het verhaal gegeven kon worden. Dit had wat mij betreft wel wat beter uitgewerkt mogen worden.

Echter ondanks dat dit wat ongeloofwaardig was, las het boek heel erg fijn. Evi heeft een hele fijne schrijfstijl. Ze schrijft eenvoudig en hierdoor leest het verhaal ook makkelijk. Door de filmische schrijfstijl had ik het gevoel alsof ik zelf aanwezig was op de plekken waar Suzanne was. Ik kon deze plekken echt zo voor me zien.

De hoofdpersonages zijn goed uitgewerkt. Ondanks dat het bedrijf Desintarch meteen onsympathiek overkomt, vond ik Suzanne in eerste instantie ook niet zo heel aardig. Vooral niet tegenover haar collega Niels. Ik had in eerste instantie nog niet meteen het gevoel dat ik voor team Suzanne was, ondanks dat het boek wel op deze manier geschreven is. Maar nadat er echt enkele rotte streken uitgehaald waren, en Suzanne toch opeens vriendelijk blijkt te zijn dan ik in eerste instantie dacht, kwam ik toch nog redelijk snel in team Suzanne terecht en leefde ik echt met haar mee.

Ik had wel de ontknoping niet aan zien komen en deze vond ik echt geniaal bedacht. Dit zorgde ervoor dat ik dit boek met een gigantische grijns kon dichtslaan.

Wel moet je geen thriller verwachten waarbij je continue op het puntje van je stoel zit, het is naar mijn gevoel meer een vakantiethriller in de stijl van Suzanne Vermeer en Linda van Rijn, waarbij je een heerlijke zondagmiddag relaxt onderuit gezakt van een verhaal kunt genieten. Ik kijk in ieder geval weer uit naar een vervolg van de hand van Evi Dekker.