Vero las: Lisanne Spaander - Vechtersbaas

k lees regelmatig boeken over ziekten en het gevecht tijdens deze ziekte. Lisanne vecht tegen het Ewing sarcoom. Dit is niet alleen een lichamelijke strijd, maar wellicht nog meer een mentale strijd. Natuurlijk beschrijft ze de pijn en de bijwerkingen van de chemo en bestraling, maar tijdens het lezen merkte ik dat dit volgens mij niet het grootste struikelblok was voor haar. Lisanne denkt heel erg na over andere mensen en denkt eerst aan de ander en dan pas aan zichzelf. Haar ouders zijn gescheiden en zij maakt zich bijvoorbeeld erg druk over haar moeder als ze haar vader ziet enz. Dit lijkt me, vooral als je al je energie nodig hebt om te vechten tegen de kanker, erg moeilijk.

Ondanks dat het boek over zo’n heftige ziekte als kanker gaat, is het boek toch nergens zwaar of deprimerend. Je merkt tijdens het lezen dat Lisanne de moeilijke momenten benoemt, echter hier wordt ook vaak een positieve draai aan gegeven en hierdoor merk je dat Lisanne echt wil vechten.

De titel van het boek is dan ook niet zomaar gekozen. Lisanne heeft tijdens haar eerste zware chemokuur in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen een nummer geschreven en opgenomen met de titel ‘Vechtersbaas’. Hiermee is ze ook op nationale televisie geweest en maakte ze bij iedereen indruk. In het lied Vechtersbaas geeft Lisanne eigenlijk al duidelijk weer wat ze ook in haar boek laat zien… Hoe positief ze is. Het lied begint met ‘Oh ik huil en ik lach’. Wat voor mij heel duidelijk laat zien wat voor persoon Lisanne is. Na het huilen gaan we weer lachen en zo leest ook het boek. Ondanks alle tegenslagen het positieve blijven zien. Genieten van wat wel nog kan.

Wat ik zelf een heel mooi stuk vond, is waar Lisanne verteld dat boosheid iets van haar is. Dat anderen niet weten wat er aan de hand is, zolang je er niet over praat. Zo had ze graag een knuffel willen hebben van haar vriendinnen, toen ze pas ziek was en op schoolreisje ging. Echter dit heeft ze niet gezegd. En dat was voor mij ook wel een eyeopener. Ik verwacht ook regelmatig dat personen dichtbij mij aan mij moeten zien wat er is en wat ik zou willen, maar dat kan niet. En daar wees Lisanne mij ook nog eens op. Ik weet dit wel, maar toch, denk je vaak dat ze het wel weten, wat eigenlijk niet logisch is.

En ik denk dat Lisanne, op haar jonge leeftijd voor veel mensen ook bewustwording meegeeft. Dat je meer stil moet staan bij wat je hebt en minder bij wat je zou willen. Wees blij als je een goede gezondheid hebt en ook al is er een avondklok en kun je even niet dat feestje vieren wat nu zo belangrijk lijkt. Als je op dat moment geconfronteerd wordt, zoals Lisanne toen ze zestien was, dan zul je beseffen dat alles wat belangrijk was in een ander daglicht komt te staan.

En wat in het boek ook duidelijk naar voren komt en wat vaak vergeten wordt, kanker heb je niet alleen. Vooral haar moeder en broertje leven hierin mee en hebben ook, als Lisanne kankervrij is, tijd nodig om dit een plekje te geven. Vooral haar moeder moet haar weg opnieuw vinden om om te gaan met de tijd die ze nu over heeft omdat ze niet voor Lisanne hoeft te zorgen.

Het boek geeft een duidelijk inkijkje in het leven van een jonge vrouw, en haar familie, die het gevecht aangaat met een zeldzame vorm van kanker en toch altijd het positieve blijft in zien.

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.