Postuum eerbetoon aan de vrouw van Van Dis'leven

De naam Adriaan van Dis staat met stip in de lijst van belangrijke hedendaagse Nederlandse schrijvers.80 is de man ondertussen, en hij pende een indrukwekkend oeuvre bij elkaar, waarvoor hij bijna alle bestaande literaire prijzen wel eens binnengerijfd heeft.Bovendien maakte hij ook naam als televisie presentator in Nederland, waar hij aan meerdere praatprogramma's meewerkte.Hoewel veel van zijn romans een autobiografische insteek hebben (hij schreef vaker over zijn traumatische jeugd in Nederlands-Indië), schreef hij nog nooit over zijn Grote Liefde Meeuwtje/Eefje. En daar was een reden voor: zij was immers samen met de Ander, hij was haar minnaar, en heeft hem altijd gevraagd om niet over hun relatie te berichten. Maar Eefje is ondertussen gestorven, hij hield de wacht aan haar sterfbed tot ze haar allerlaatste adem uit blies.
In dit uiterst persoonlijk boek gunt hij ons een blik in hun geheime leven, hun stiekeme reisjes, hun verpletterende liefde. Als lezer lijkt het alsof je naast hem in de zetel zit, en samen door hun fotoalbum bladert. Flarden muziek en streepjes poëzie smukken het tafereel op.Hun tintelende liefdesverhaal las ik matig graag. Ik had vooral heel sterk de indruk dat dit een roman is die van Dis voor zichzelf schreef, als postuum eerbetoon aan de vrouw van zijn leven. Een in memoriam waar wij als lezer getuige mogen zijn. Maar ergens schuurt het voor mij ook. Een relatie met 3 partijen is er eentje waar niemand onverdeeld gelukkig kan zijn. Ik zag bij mijn eigen grootouders welke wonden dit kan slaan, en hoe veel verdriet het veroorzaakt. Daarom las ik die tomeloze liefdesroman enigszins terughoudend. Je hoort immers maar één stem van een meerstemmig verhaal. Dissonantie tonen zijn niet uit te sluiten.