niets is wat het lijkt

Alweer lees ik een boek van een voor mij onbekende auteur, namelijk ‘Droog water’ van Maxime Paredis. Hij is copywriter, auteur en scenarist in de omgeving van Gent. Met zijn debuut, de psychologische thriller 'Honderd Kamers', werd hij genomineerd voor de MAX Bronzen Vleermuis 2020. ‘Droog water’ is zijn tweede thriller.
Tekst van de achterflap: Vanuit het niets krijgt Alexandra een ongemarkeerde envelop toegestuurd. Tussen krantenknipsels over twee recente moorden vindt ze een foto van haar jongere zus Andrea, die acht jaar geleden tijdens een schooluitstap is verdronken. Haalt iemand een zieke grap met haar uit? Of insinueert de anonieme afzender echt dat de dood van haar zus meer dan een ongeluk was?
In korte hoofdstukken wordt in makkelijk leesbare taal, maar wel met een Vlaamse insteek, geschreven. Hoe verder je in het boek komt, hoe meer details bloot komen te liggen. Af en toe wordt er teruggegrepen naar het verleden en de manier waarop dat vorm werd gegeven was wel even wennen. Vaak zie je in dit soort situaties bij het nieuwe hoofdstuk de vermelding staan vanuit wiens perspectief je leest, of er staat een tijdsaanduiding. Maar heb je dit door, dan is het snel gewend. Het onderzoek dat Alexandra samen met haar vriend Lars opstart is soms wat chaotisch. Ook vond ik dat doordat ze bepaalde zaken niet met elkaar en met de politie deelden wat onwerkelijk. En soms ook met gevaar voor eigen leven. De ervaren thriller lezer zal redelijk snel doorhebben wie de dader is, maar ondanks dat is het een aangenaam te lezen boek met een aantal wendingen in het verhaal, waardoor je toch weer gaat twijfelen.