over the top

Via de boekenreizigers leesclub mocht ik het boek ‘De leugenaar’ van Martine Kamphuis lezen. Het is het vijfde boek rond de verwikkelingen in een TBS-kliniek, maar het derde met Wynona Post – WP – in de hoofdrol. WP werkt inmiddels volledig als psychologe in een TBS-kliniek wanneer ze de vraag krijgt van Sylvia om hulp. Sylvia had in het verleden grote problemen, echter door de begeleiding van WP is ze redelijk stabiel. Nu heeft ze ontdekt dat haar man vreemdgaat en heeft ze bijstand nodig om te kunnen functioneren. WP bedenkt een manier om haar te helpen, maar dan gebeurt er iets vreselijks, het dochtertje van Sylvia verdwijnt spoorloos en haar man verzwijgt iets. Zoals gebruikelijk gaat WP op zoek naar de waarheid, met een confrontatie over haar verleden tot gevolg en met gevaar voor haar eigen leven. Het verhaal begint zoals in de meeste boeken van de auteur met een proloog en daarna komen we in hoofdstukken afwisselend vanuit het perspectief van WP en Sylvia veel te weten over de jeugd van beiden.
Met een cliënt die een keur aan problemen heeft (gehad) en daardoor extreem gedrag vertoont kun je heel veel kanten op. Hiermee neigt Kamphuis naar overcompensatie door te laten zien dat zo iemand met diverse therapieën toch te helpen is. Hoewel deze gesprekken verhelderend zijn, haalt het wel de spanning uit het verhaal. Pas in het laatste kwart van het boek gebeurt de actie, weliswaar met een open eind, we zijn nog niet klaar met Sylvia. Persoonlijk zou ik het boek geen thriller willen noemen, maar meer een roman met zeer actuele zaken. Het roept vragen op als: hoever kun en mag je gaan als therapeut? Zijn de behandelingen inderdaad effectief, of worden de therapeuten vakkundig voorgelogen? Hoeveel leed kan iemand een kind aandoen? Het is een boek dat je niet zomaar op een zomeravond even oppakt, maar oppakken moet je het zeker wel want het geeft wel een goed beeld over mensen met psychische problemen en hoe deze geholpen (kunnen) worden.