een aangename whodunnit

Ik las van Boris Dittrich W.O.L.F. ((verkozen tot Beste Nederlandstalige thriller van 2016 door VN Detective & Thrillergids) en Barst, dus wist ik dat hij boeiend schrijven kan. Toen dan ook de mogelijkheid zich voordeed om via de leesclub van Thrillzone ‘Het laatste woord’ te lezen, schreef ik me direct in en hoera ik mocht meedoen. Opnieuw ben ik aangenaam verrast door de fijne schrijfstijl en de plot. Het boek is opgedeeld in hoofdstukken waar Bart, Netty of Leon de hoofdpersoon zijn. Tevens zijn er stukken vanuit de politie, geschreven door Maya en enkele algemene stukken waar we aanwezig zijn in de rechtbank. Er wordt in de ik-vorm geschreven, dat maakt dat je in het verhaal gezogen wordt.
We maken kennis met Netty, ze kampt waarschijnlijk met een bipolaire stoornis en een postnatale depressie en ligt daardoor erg in de knoop met zichzelf, maar ook met haar man Bart. Na de geboorte van Leon krijgt ze het gevoel alleen voor de opvoeding te staan. In plaats van dat Bart minder gaat werken, zoals ze afspraken, werkt hij veel en heeft hij vaak nachtdienst. Netty besluit de touwtjes in handen te nemen en gaat weg bij Bart. Leon is dan net geen 4 jaar oud. Bart geeft zijn vrouw als vermist op, samen met zijn moeder neemt hij de opvoeding van Leon op zich. Ik verbaasde me erover dat hij, toen hij voor dit voldongen feit werd gesteld, hij wel meer tijd voor Leon kon vrijmaken. Leon hoopt elke verjaardag weer dat Netty plotseling op de stoep staat. De jaren gaan voorbij en Leon blijft met het gevoel zitten dat zijn moeder hem in de steek heeft gelaten.
Het beeld dat je van Bart krijgt is vager, hij is echt de man des huizes, hij werkt en ik kreeg een beetje de indruk dat hij het wel goed vindt zo, Netty doet de opvoeding en de huishouding, naast haar baan en hij heeft een veeleisende baan bij de politie, hij is werkzaam bij de afdeling zware criminaliteit na jaren wijkagent te zijn geweest.
Dan maken we een sprong in de tijd, en zijn we 20 jaar verder. Leon is songwriter en influencer en samen met zijn vriend Martin wonen ze in het ouderlijk huis. Bart is vertrokken naar Duitsland. Hij is gestopt met zijn werk bij de politie. De ontdekking die Leon dan doet is schrijnend.
Het zal niemand die een beetje weet over de auteur, verbazen dat maatschappelijke onderwerpen zoals samenwonen met iemand van hetzelfde geslacht, het werk van advocaat en rechter, en mensenrechten ook in dit boek aan bod komen.
Dit is een boek dat niet nagelbijtend spannend is, maar waar je gewoon in wil blijven lezen juist door de verschillende plotwendingen waardoor je op het verkeerde been wordt gezet. Het is een fijne whodunnit die je een aantal aangename leesuren bezorgt.