Hartverwarmend en triestig tegelijk

In het boek lezen we afwisselend in twee tijdsperiodes. In het jaar 1926 maken we kennis met Althea Anderson, een aspirant verpleegkundige die momenteel stage doet op de afdeling verloskunde. En in 1950 ontmoeten we Stella Wright, een lerares die zich met hart en ziel inzet voor haar klas met kinderen met een beperking.

Op verloskunde krijgt Althea Anderson last van gewetensbezwaren. Telkens een baby te prematuur geboren wordt, moet ze de ouders teleurstellen en melden dat hun kindje het hoogstwaarschijnlijk niet zal overleven. Dit terwijl ze vernomen heeft dat in Luna Park, er een dokter is die premature kindjes tentoonstelt in couveuses. Door ze tentoon te stellen, haalt de dokter de nodige fondsen op om het couveuse ziekenhuis draaiende te houden. Het heeft veel weg van een freak show, maar de baby's blijven wel leven. Echter de dokters in het ziekenhuis willen niet van deze techniek weten en wijzen telkens haar voorstellen van de hand.

Stella Wright krijgt ook met tegenkanting te maken. Zij geeft les aan kindjes met een beperking, maar het schoolhoofd neem hen dik tegen zijn zin aan op zijn school. Volgens hem kan je dergelijke kinderen niets bijbrengen en horen ze thuis in een instelling. Veel hulp van zijn kant hoeft ze dus niet te verwachten en op een dag is de maat vol en neemt ze ontslag. Haar mama is recent gestorven, haar huwelijk loopt niet goed en ze zit zonder werk. Ze trekt zich terug in het appartement van haar mama om dit te gaan opruimen. Daar ontdekt ze dat haar mama al haar hele leven tegen haar heeft gelogen. Ze trekt op onderzoek uit om de waarheid over haar leven te ontdekken.

Het licht van Luna Park is een hartverwarmend boek. Naast al het slechte dat belicht wordt uit de jaren 20 tot 50: positie van de vrouw, prematuren die niet gered kunnen worden, geen begrip voor mensen met beperking, zijn er toch enkele mensen die op de barricaden gaan staan. Zij vechten voor wat zij denken dat juist is en als lezer kan je meeleven met hun gevecht. Natuurlijk worden er dus ook heel wat minder mooie momenten belicht waar je als lezer toch vaak even stil blijft bij staan. Geen super pageturner, maar gewoon een mooi verhaal.