Wat een debuut !

Simpelweg : Dit debuut verdient vele superlatieven.

Ann Galland bouwt een wondermooi relaas op omtrent het krachtige weesmeisje Alba. Een jong meisje dat, ondanks de vele tegenslagen, steeds vooruitkijkt en de lading ellende die ze voorgeschoteld krijgt telkens weer met opgeheven hoofd draagt.

Het verhaal start in 1978. De 18-jarige Alba werkt in erbarmelijke omstandigheden in een koffiebar. Ze leert geheel toevallig de spontane Giorgio (16 jaar) kennen, een jongen die haar hart sneller doet slaan. Dat gevoel is wederzijds, maar hun prille, liefdevolle relatie stopt abrupt door bemoeienissen van anderen. Het einde van het enige lichtpunt in haar jonge leven. Wanneer Alba’s werkgever sterft staat ze voor een zwaar dilemma. Er moeten keuzes gemaakt worden. Keuzes die bepalend zijn voor de rest van haar leven.

In dit 400 pagina’s tellende boek komen best wat belangrijke, doch terugkerende personages aan bod. Galland kent haar personages door en door, dat voel je, dat lees je. Elk personage is werkelijk zo minitieus uitgediept waardoor je als lezer een duidelijk beeld krijgt. De gevoelens dat zij, elk op hun beurt, bij jou teweeg brengen beuken er genadeloos in. Tevens is het opvallend dat verschillende personages, ondanks enkele moeilijke levensfases die ze hebben doorstaan, nooit hebben opgegeven. Ze dragen een verdriet, een verlies elk op hun manier, maar ze zetten ondanks alles door. Ze geven niet op. Misschien is het juist die herkenning, de confrontatie met zaken uit joùw leven als lezer dat dit verhaal zoveel vertedering opwekt.

Naast de ene grote verhaallijn ontspruiten er meerdere verhalen in de zijlinie. Één voor één zo’n tragische, zo’n aandoenlijke vertelsels die bij nader inzien veel impact hebben gehad op het verdere verloop van het leven van zowel Alba als anderen.

Wie, net zoals mij, een zwak heeft voor een coming of age boek zal met veel plezier elk woord in zich opslaan. De geur van de krachtige espresso die door de barista gemaakt werd in Alba’s koffiehuis drong m’n neus genadeloos binnen, dit stond evenredig met het kordate karakter van Alba. Wat een vrouw !

De auteur is zelf woonachtig in Italië en dat merk je gaandeweg meer en meer. Dit is zo’n waardevolle bijdrage qua sfeerbepaling. Wanneer Alba en Nicola (oh, de lieve, charmante Nicola) flaneren in Rome, flaneer je met hen mee. Wanneer een ander personage geconfronteerd wordt met haar meedogenloze vader, voel je je moedeloos. Er verschijnen zoveel verschillende en mooie mensen in Alba’s leven. Ik kan maar niet genoeg beklemtonen dat zij met z’n allen één voor één werkelijk ervoor gezorgd hebben dat ‘Aroma’ een absolute parel is ! Het is nu ongeveer twee weken geleden dat ik dit boek al snotterend heb dichtgeslagen, zelfs nu tijdens het uittypen van mijn review, moet ik mezelf bedwingen om geen traan te laten. Is het dan zo zielig en melodramatisch ? Ja en nee, er zijn talloze emotionele ontmoetingen, toevalligheden die enorm krachtig zijn. Situaties die met veel tederheid door Galland zijn neergepend waardoor je als lezer overmand wordt, maar tegelijkertijd is er ook zoveel liefde, vriendschap en plezier tussen een hoopje liefdevolle mensen.

Ze betrapten er zich beiden pas na een tijdje op dat ze hand in hand verder waren gewandeld.

‘Aroma’ kan je niet zomaar omschrijven. Het gaat over doorzetting, een zoektocht naar liefde en erkenning, wederzijds respect, geheimen. Geniet van het leven dat in jouw schoot wordt geworpen is misschien wel een boodschap die centraal staat.

Ik heb ooit in een vorig leven (lees : mijn tienerjaren)Venetië bezocht…een tegenvaller van jewelste. Het heeft me toen alleszins niet meer doen hunkeren om meer te ontdekken van Italië, maar na het lezen van dit boek moet ik toegeven dat ik mijn zonen al heb voorgesteld om Rome eens te ontdekken. Via de verwijzingen naar gebouwen, de Italiaanse woorden of zinnen waande ik me in de stralende zon op een terrasje in Rome of snoof ik de geur op van een heerlijke robusta-koffie in de koffiebar ‘Gli Scalini’.

Naast het oog voor een duidelijke opbouw en de vorm van personages, wat voor dit verhaal ècht opmerkelijk èn bewonderingswaardig is, is ook het taalgebruik van deze schrijfster te prijzen. Fraai en delicaat gebruik van woorden die een zin ophemelen en zorgen voor een extra dimensie.

Ann Galland, ik hoop werkelijk dat het niet enkel bij de ene wondermooie verhaal blijft … wat een debuut !

Met dank aan Borgerhoff & Lamberigts voor dit voor dit recensie-exemplaar.

Voor het Libelle reviewteam met veel plezier gelezen waarvoor een gemeende dank u wel aan Libelle.