Wat een talent !

Toen de auteur me vroeg of ik ‘X-Scape’ wou recenseren, aarzelde ik geen minuut. Vorig jaar had ik het kinderboek ‘Een doodgewone jongen’ van hem gelezen en dat was een schot in de roos. X-Scape is van een ander kaliber en mikt op een ouder publiek.

Waarschijnlijk spelen de kleuren van het kaft in hun voordeel, want laat nu juist paars één van m’n favoriete kleuren zijn. Deze kleur overheerst samen met het gele, waarmee de titel zeer duidelijk wordt weergegeven, de gehele voorkant van het boek. En de titel … die is er ‘Boenk op’, zoals we hier in België zeggen. Het feit waarom de jongen meer op de achtergrond wordt weergegeven, kon ik beter plaatsen nadat ik het boek had gelezen. Soms leven we als een schaduw … dat is ook zo met één van de personages.

Een bunker en enkele mensen. Mensen die elkaar niet kennen, maar wel één ding gemeenschappelijk hebben. Ze zijn wakker geworden in een donkere ruimte en dragen allemaal een metalen armband. Sommigen van hen zijn (nog) gedrogeerd. Waar zijn ze beland ? Wie heeft hen ontvoerd ? En met welke reden zijn ze daar gedropt ?

Ik voel het, zegt ze en ze kijkt in mijn ogen. Het voelt alsof ze tot diep in mijn ziel gaat en ik voel me naakt en weerloos, maar wel veilig.

Het verhaal start bij Amber. Een hoofdstuk dat eerst wat warrig overkomt, maar tegelijkertijd een uitstekende aanzet is om de nieuwsgierigheid aan te wakkeren. Een nog grotere stimulans om dit verhaal te verslinden zijn de volgende hoofdstukken waarin enkele personages wakker worden en Sels hun karakters meer en meer vorm geeft. Knap gedaan, hoewel ik soms hunkerde naar iets meer angst. Ik miste bij de start van het verhaal af en toe de paniek. Wakker worden in een bunker, de onwetendheid, geconfronteerd worden met vreemden, … ìk zou radeloos zijn. En ja, het is een jeugdboek. En ja, ik lees erg veel thrillers. Maar ik ben van mening dat jongeren dat tikkeltje meer thrillergehalte best wel aankunnen. Doch moet ik ook toegeven dat dit mijn enige puntje van kritiek is, want ik sta versteld hoe Sels in een boek zoveel boodschap kan stoppen. Wat instinctief aanvoelt als een thrillerjeugdboek, als iets spannends, eindigt uiteindelijk als een erg bewogen iets.

De eerste pagina’s waarbij Amber ruzie blijkt te hebben met haar vriendin blijft ergens wel in het achterhoofd hangen. De onwetendheid van de samengehokte personages en hun toestand in de bunker is een event dat van cruciaal belang is, maar Sels haalt dan plots uit en geeft het verhaal zo’n twist waardoor je even van slag bent. De tweede verhaallijn die je in feite wel zag aankomen, stond er plots … en hoe ! Om dan nog maar van het effectieve einde te zwijgen, want dat was de kers op de taart. Op dat moment, bij het lezen van de laatste twee zinnen, dat geef ik eerlijk toe, was het even een gevecht met m’n traankanalen.

In m’n jonge leven (lees : in een ver, ver verleden) hield ik toen al enorm veel van boeken met een maatschappelijke context : gescheiden ouders (waar toen nog niet veel sprake van was), racisme, pesten, …). Sels is zo’n auteur waar ik ook als kind al naar op zou kijken.

Een prachtige opbouw, uitermate goed verborgen levenswijsheden en een vlotte manier van schrijven. Wat een talent ! Ons gedrag en onze acties kunnen tot veel leiden. Heel soms is het nodig om eens stil te staan bij jezelf. Denken in het nu. Na te denken over de toekomst en jezelf de vraag te stellen of je jezelf zo oud wil zien worden.

Met dank aan de auteur voor het recensie-exemplaar.

5*****