Niet m'n ding ...

Ik was terstond verkocht toen ik de cover en achterflap van ‘Vuur’ zag ! De rennende vrouw brengt een naar gevoel teweeg en de bomen accentueren dat op de één of andere manier. Je voelt alleszins aan dat deze dame angstig wegholt van iets of iemand. De korte inhoud is een exacte weergave van het verhaal, dat is een vaststaand feit.

Merel wordt tijdens een trip met haar vriend Patrick, na een korte woordenwisseling, gedropt aan een parking omgeving Lyon. Na een toiletbezoek en aankoop van een broodje vindt ze enkel haar koffer en persoonlijke spullen terug. Geen Patrick, geen auto,… daar staat ze dan moederziel alleen. Als bij een wonder kan ze samen met vrachtwagenchauffeur Emma meerijden tot in Antwerpen. Daar aangekomen wordt er aan Merel voorgesteld om voorlopig haar intrek te nemen bij Emma en haar broer Joris. De vraag is alleen : Waar is Patrick ? En zal hij op zoek gaan naar Emma ?

Vanuit haar bed ziet ze door de gesloten gordijnen heen het felle licht van de tuinlichten aanspringen. De bewegingsmelder doet zijn werk blijkbaar voortreffelijk.

‘Vuur’ is een vrij basic verhaal en is in groot conflict met de titel : het mist namelijk pit. De spanningsboog was gedurende ruim driekwart van het boek redelijk vlak waardoor de concentratie en de zin om verder te lezen een dalend verloop kende. Dit zorgt er wel voor dat ‘Vuur’ een vrij toegankelijk boek en zich op deze manier richt op een breed lezerspubliek. Het beperkt aantal personages en ongecompliceerde zinsbouw/taal dragen hiertoe bij. Het boek is enigszins vergelijkbaar met ‘Achter gesloten deuren’ (B.A. Paris), een verhaal waar ik trouwens ook geen fan van was. Passie, angst, paniek, … het wordt allemaal zo neutraal beschreven. Als thrillerlezer wil ik bij zo’n boeken de angst haast voelen, zelf oog in oog staan met de antagonist. Er is haast niks zo leuk om zo ‘in’ het verhaal te zitten zodat je de wereld om jou heen vergeet en je je één voelt met het hoofdpersonage of andere personages. En dat had ik bij ‘Vuur’ helaas niet. Er waren talloze momenten waarbij er bijvoorbeeld met sfeerelementen kon ingespeeld worden op de toestand waar Emma zich in bevond. Emma’s emotie wordt tè neutraal weergegeven, ook daar ontbrak diepgang. Wanneer Emma op de parking achtergelaten wordt, voel je reeds dat het schichtig rondkijken, het onrecht dat haar wordt aangedaan in beperkte mate merkbaar is. Als Patrick m’n ex was en er werd na enige tijd met zijn smartphone naar me gebeld, zou ik staan trillen op m’n benen. In geen geval zou ik vervolgens op een uiterst kalme manier bellen naar de politie en rustig mijn relaas uitleggen en het telefoongesprek afsluiten met ‘Het was wel griezelig’. Dat waren enkele momenten waarbij ik haast foeterde en vol onbegrip m’n hoofd schudde. Agente Nathalie en Joris waren nog zo’n twee personages waarbij ik meermaals vraagtekens had. Ik werk niet bij de politie, maar het lijkt me zo vanzelfsprekend dat een agente meermaals zou moeten aanhalen om een psycholoog of iemand van slachtofferhulp aan te stellen om Emma meer de mogelijkheid te bieden haar verhaal te vertellen.

Spijtig genoeg kon Gerits me met ‘Vuur’ niet overtuigen, mits een betere uitwerking had dit verhaal veel meer te bieden. Voor velen waarschijnlijk een leuke, (luchtige) doorlezer, maar voor mij was het een ware uitdaging.

Met dank aan Phoenix Books voor het recensie-exemplaar.

2**