Zonde van mijn tijd

Agent Benoit staat op uitkijk om snelheidsovertreders te betrappen. Een slingerende auto komt hem tegemoet en wanneer hij de chauffeur doet stoppen blijkt dat kleine Léa, die als medepassagier in de auto zit, niet vergezelt is van één van haar ouders. Wie is de vrouw die bij Léa in de auto zit dan ? Waar is de moeder van het kind ? Vragen stapelen zich op. Benoit krijgt de kans niet op de bestuurster verder te ondervragen, want ze stuift weg. Een klap tegen een boom. Enkel het meisje overleeft het ongeluk. De politie stuit op een web dat ze moeilijk kunnen ontrafelen. Aan de experten en Benoit om antwoorden te vinden op de talloze vragen.

'De kinderen van het klooster begint' erg goed, maar al na de eerste hoofdstukken gaat het volop bergaf en las ik geeuwend verder. Lang geleden dat ik nog zo geworsteld heb en mezelf op de vingers moest tikken om het boek uit te moeten lezen. De basis van het verhaal is goed; het uitgangspunt is uitzonderlijk waardoor je het nadien spijtig vindt dat de auteur er niet meer actie, meer suspense in gestoken heeft.
De personages zijn totaal niet uitgediept, wat de betrokkenheid verder doet wegtrekken. Benoit, een jonge politieagent, wordt voortdurend als een nietsnut voorgesteld. Het lijkt alsof Destombes zelf haar plezier erin had om hem te kleineren. Ook de andere figuren blijven vlak. Je wordt er niet blij van, je wordt er niet boos om, ... ze jagen jou de stuipen niet op het lijf. Niks, nada, saai.

Nogmaals het enige positieve aan het boek is wat uiteindelijk centraal lijkt te staan in het verhaal : opstand, wraak. Flashbacks naar het zaadje van de opstand zouden concreter kunnen geschreven zijn, meer details mogen bevatten. Het zou de lezer meer choqueren. Het boek de gruwelijke toets geven die elke thrillerlezer apprecieert.