Persoonlijk iets te druk voor me ...

Weken heb ik er naar uitgekeken om ‘Pumpkin Spice Latte’ in handen te hebben ! Deze cover vraagt om gelezen te worden. Een dampende kop koffie, de oranje herfstachtige gloed … het leek me een boek om heerlijk bij weg te dromen. Leek … want ik kan er niet direct een vinger op leggen, maar het verhaal drong niet tot me door.

Rond drie uur doken ze opnieuw tussen de lakens, en het schemerde al toen ze weer boven water kwamen om een pizza in de oven te schuiven.

Alex en Ben zijn twee studievrienden die een stevige vriendschap hebben opgebouwd. 2020, hèt coronajaar, gooit best wel wat roet in het eten. Van uitgaan en plezier maken is er weinig sprake.

Chaos was de enige constante dat door m’n hoofd speelde. Er gebeurde teveel, er kwam teveel op me af. Misschien dat ik het boek op een verkeerd moment las, misschien als ik het boek binnen enkele maanden opnieuw bij me neem, het me dan wel kan bekoren, maar nu was het een obstakel. Ik geef dan ook met schaamrode wangen toe dat ik ‘Pumpkin Spice Latte’ na ongeveer driekwart links heb laten liggen.

Ik vind dat je hem niet had moeten kussen.

Op zich is het erg goed geschreven, Broeckx hanteert een vlotte en duidelijke taal, een frisse en herkenbare insteek. Ik begrijp dat velen hier voor zullen vallen, maar ik kon maar niet gewoon worden aan de personages, vergat keer op keer wie wie was en had totaal geen binding met hen. Ik ervaarde de meeste conversaties als een nerveus gehakketak. Misschien ben ik gewoon een oud mensje of had ik teveel aan m’n hoofd. De mix van de onderlinge relaties, verschillende vriendschappen met persoonlijke problemen is een fijne basis, maar had voor mij iets rustiger hadden mogen uitgewerkt worden.

Met dank aan Books & Butterflies voor het recensie-exemplaar en de mogelijkheid tot deelname aan deze blogtour.

2.5**1/2