De Braeckeleer doet het weer !

Na de vorige reeks ‘Adem’ heb ik er een nieuwe Vlaamse favoriete auteur bij. Da’s leuk, maar anderzijds ook spannend. Want de verwachtingen zijn des te hoger. De Adem-reeks was werkelijk een schot in de roos, een serie die door zowel jong als oud te smaken valt. ‘Fans’ van De Braeckeleer kennen de auteur als iemand die spanning, prille verliefdheid en vriendschappen perfect kan doseren. Zo ook in ‘Ziel’, het eerste boek in de nieuwe serie, nl. Bron. ‘Ziel’ kent een totaal andere insteek, maar qua intensiteit is er geen verschil.

Op terugweg van een fuif worden vriendinnen Zoë en Lauren aangereden. Nadat Zoë uit een coma ontwaakt, dient ze nog enkele dagen in het ziekenhuis te verblijven. Het 16-jarige meisje is blij wanneer ze naar huis mag. Eindelijk kan ze dan ook haar vriendje terug zien. Maar al snel voelt ze instinctmatig aan dat het ongeluk haar heeft veranderd. Wanneer haar moeder zich anders gedraagt, beginnen de vragen zich op te stapelen.

Tranen wellen op in de ogen van mijn moeder. Ze rollen over haar wang. Het is vreemd om haar zo te zien. Ik heb mijn moeder nog nooit zien huilen.

De cover straalt kracht uit. Een close-up van Zoë neemt het hele kaft in beslag. Er valt niet te ontsnappen aan haar ogen. Een blik die aandacht vraagt, die op de één of andere manier ook hunkert naar wat hulp, naar houvast. De ontbrekende puzzelstukken maken het geheel af. En na het lezen van dit eerste deel vallen de puzzelstukjes dan ook voorlopig, net zoals voor Zoë, in elkaar.

‘Tuurlijk is dit geen goed idee!’ gil ik. ‘Maar alle goed ideeën zijn op! Nu beginnen we aan de krankzinnige ideeën!’

De Braeckeleer schrijft met veel empathie, je voelt dat hij heel dicht staat bij zijn personages. Net zoals in de vorige reeks schrikt de auteur er niet voor terug om difficiele thema’s aan boord te brengen in een jeugdboek. Onderwerpen die door de jaren heen herkenbaar blijven zoals bv. prille liefde, vriendschappen, het ontdekken van je eigen ik komen weer ruimschoots aan bod.

De auteur lijkt ook een zwak te hebben voor de toekomst. Terwijl in de Adem-serie klimaatsverandering centraal stond, krijgt in de Bron-serie de moderne technologie een meer prominente plaats. Technologie en het ontwikkelen van moderne snufjes zijn niet jouw ding ? Mij ligt het ook niet zo. Maar toch stoort het me niet, omdat de auteur de basis van het verhaal met mondjesmaat naar de voorgrond doet treden. Het verhaal bouwt gestaag op, naast de relatie van Zoë en Justin is er veel ruimte vrijgemaakt voor spanning. De Braeckeleer is zeker niet vies van een plottwistje meer of minder. Korte hoofdstukken en soms iets langere hoofdstukken wisselen elkaar gestaag af. Dat bevordert, net zoals de vlotte pen van De Braeckeleer, het lezen in opmerkelijke mate. Ik had ‘Ziel’ op één dag uit … dat zegt genoeg, denk ik.

Met dank aan Nico De Braeckeleer en Baeckens Books voor dit recensie-exemplaar.

5*****