Julia van Sandra Newman weet de lezer niet te overtuigen

Julia (2023) is een hervertelling van de roman 1984 van George Orwell, waarbij het verhaal verteld wordt vanuit het perspectief van Julia in plaats van dat van Winston. Daarnaast heeft de auteur enkele extra hoofdstukken toegevoegd. Newman slaagt erin om het leven zowel binnen als buiten Londen, inclusief het geweld en de bomaanslagen, op een gedetailleerde manier te beschrijven. Ze maakt veelvuldig gebruik van elementen uit de originele roman en voegt hier en daar haar eigen draai toe.

Toch moet ik bekennen dat Julia wat mij betreft niet zo indrukwekkend is als sommige recensies suggereren. De roman gaat zelden diep in op de politieke verklaringen die subtiel aanwezig zijn in 1984 en die het verhaal meeslepender maken. Hoewel Newman in haar schrijfstijl beeldend is, met name tijdens de seksscènes en geweldsscènes, kan het allemaal misschien iets te grafisch zijn en daardoor afleiden van het doel van het verhaal.

Ook de claim dat Julia een feministische hervertelling is, heeft mij niet overtuigd. Ondanks de onderdrukking van het regime verwacht je dat Julia een sterk karakter heeft, maar helaas is het tegenovergestelde waar. Ze vertoont apathisch gedrag en functioneert niet als een revolutionair die haar frustraties over de beperkingen van haar leven uit. Eerder lijkt ze op een individu met traumatische ervaringen dan op iemand die politiek of sociaal iets wil betekenen. Door deze hervertelling als feministisch te bestempelen, schept men een verwachting die in mijn ogen slechts voortkomt uit commerciële motieven.

Al met al kan ik concluderen dat het geen succesvolle hervertelling is, ondanks het feit dat Newman duidelijk haar best heeft gedaan om een eigen twist aan het verhaal te geven. Het verloop van het verhaal en de karakterisering van Julia hebben me teleurgesteld.