Gefilosofeer dat nergens toe leidt

Voor de leesclub lazen we ‘Het meisje dat de wereld veranderde’. Van Machiel Hoek. De flaptekst vertelt dat Lisa niet gelukkig is en dat opa beseft dat de tijd gekomen is haar het geheim van het leven te vertellen. Toen al had ik het mijn twijfels. Het geheim van het leven? Hmmm, het kwam nogal over als pseudo-gefilosofeer.
De dialoog tussen opa komt voor mij heel geforceerd over. De ene keer handelt Lisa als een kleuter van 3, dan weer als een jongvolwassene. Dat pubers zeer verschillend gedrag kunnen vertonen, weet iedereen, maar dit was gewoon té groot. Opa en Lisa ‘filosoferen’ een eind weg en proberen zo het geheim van het leven te ontdekken. Het overtuigde me niet.
Ze proberen te achterhalen wie ze zijn, waarom ze dingen op een bepaalde manier doen en dat op zich is natuurlijk niet verkeerd, verre van, maar de manier waarop deed veel te niet, vond ik. De auteur wil ons per se van zijn gelijk overtuigen en wie me kent weet dat dan mijn haren overeind gaan staan en ik mijn hakken in het zand zet. Je kunt zeggen dat jij dit of dat ‘vindt’, dat is prima, maar zeggen dat dit of dat zo IS, dat vind ik bijzonder arrogant.

De opmerking van de auteur dat hij 9 jaar aan het boek geschreven heeft en daardoor miljoenen aan inkomsten misgelopen is, doet me eerlijk gezegd een beetje lachen. Dat was dan toch zijn keuze? Wat heeft de lezer daaraan? Moeten we nou ‘hoera’ roepen? Het wil toch alleen maar zeggen dat hij die miljoenen kon missen?
Nog zo een en het is Pasen, dacht ik toen ik las dat opa kranten en nieuwsmedia volledig afzweert. Oké, als een late zeventiger kan ik me daar nog iets bij voorstellen, maar om dan dat als een waarheid als een koe aan je kleindochter voor te stellen? Komaan zeg. En dat hij an diezelfde kranten en de lezers en recensenten inschakelt om zijn boek te beoordelen, dat vind ik dan ‘niet trouw zijn an je principes’.
Ik ben geïnteresseerd in filosofie, mystiek en spirituele boeken, maar dit was echt mijn ding niet.