Warrig verhaal dat nergens naartoe gaat.

Voor de leesclub van De Boekenreizigers lazen we ‘Limonade met pulp’ van Niels van Droogenbroeck.
De cover vond ik niet aantrekkelijk, maar wie me kent weet dat de cover voor mij absoluut geen rol speelt bij het kiezen van een boek.
Het is een ietwat bizar verhaal.
Pablo ontdekt na vele jaren huwelijk dat zijn vrouw hem bedriegt. Dat is uiteraard een donderslag bij heldere hemel en dat hij daardoor uit zijn lood geslagen is, is heel begrijpelijk. De situatie loopt echter wel heel erg uit de hand en Pablo vlucht weg. Weg uit Vlaanderen. Naar de Filipijnen. Daar komt hij in een aantal bizarre, maffe situaties terecht, waarbij ik toch vaak dacht ‘jaja, het zal allemaal wel’. Waarschijnlijk ben ik iets te nuchter.
Tussendoor krijg je dan, cursief gedrukt de ideeën van de auteur die door het verhaal heen lopen wat in het begin érg verwarrend overkomt. Zeker op een e-reader. Had ik dit boek op papier gelezen had ik het misschien net iets aangenamer gevonden. Op papier kan je even terugbladeren, op een reader is dat zo’n gedoe en ben ik de draad helemaal kwijt.
De auteur droomt van een meisje, Tamara, dat hij in de bibliotheek van de universiteit zag toen hij daar studeerde tijdens de blokperiode.
De vraag die opkomt is ‘is dit eigenlijk wel Tamara?’ En loopt het af zoals de student het graag zou willen zien aflopen?
De ideeën van de student en het verhaal van Pablo lopen niet altijd synchroon wat het lezen lastig maakte voor mij. Ik had soms het idee dat hij aan het filosoferen sloeg maar dan op een erg zweverige manier. Terwijl filosofie echt niet zweverig is. De scène waar hij in gesprek gaat met Caroline Pauwels, toenmalig rector aan de VUB maakte het wel mooi. De manier waarop zij reageert in het boek is echt de manier waarop ze dat in het echte leven ook deed. Mooi eerbetoon aan de veel te vroeg overleden Caroline Pauwels.
Vond ik dit een mooi boek? Niet echt, ik vond het erg lastig lezen en normaal vind ik dat niet erg als ik er dan ook achteraf iets aan heb. Dat was hier niet het geval.
De auteur deed heel actief mee in de leesclub en dat was maar goed ook, maar dan maak ik ook de bedenking: ‘Hoe moeten mensen die het zonder de uitleg van de auteur (die trouwens soms even mistig was als de tekst in het boek) dit verhaal begrijpen? Dat wordt heel erg lastig, vermoed ik.
Het is fijn dat je in leesclubs ook boeken voorgeschoteld krijgt die buiten je comfortzone liggen, maar dit was toch écht mijn ding niet. Als ik eerlijk ben moet ik zeggen dat ik dit boek, als het niet voor de leesclub was geweest, niet had uitgelezen.