Autobiografie die dienst doet als zelfhulpboek.

Voor de leesclub van de Boekenreizigers lazen we 'Tranen van een feniks', een boek van Ema Šindelářová. De auteur is Tsjechische van geboorte, maar schreef haar boek in het Nederlands, waarvoor ik haar toch echt wel wil feliciteren, want dat is een huzarenstukje: gevoelens uitdrukken in een taal die je leerde als volwassene, het is écht niet simpel.
De titel is goed gekozen, Ema staat telkens weer op nadat ze viel, ze herrijst als het ware telkens weer. Het is een sterk autobiografisch getint werk, het vertelt veel over de auteur. Geboren in de tijden dat het IJzeren Gordijn nog bestond, was het leven in Oost-Europa geen pretje. Reken daarbij een thuis die ook niet is om over naar huis te schrijven en je begrijpt dat ze er wég wil. Weg. En waarom niet naar het verre Nederland ... Het land van melk en honing. Hmlmm, dat valt toch wel tegen, want zo zoet is het leven er niet. Ema heeft er een talent voor om op het verkeerde type man te vallen en dan telkens bedrogen uit te komen en teleurgesteld te worden. Wat mij bes wel ergerde was dat de hoofdpersoon op geen enkel moment eens even denkt of zij daar toch zelf ook niet een beetje schuld aan heeft? In België noemen ze dat een ',n'en foutiste'. Het type ' ik doe lekker mijn zin en de anderen bekijken het maar'. En als het dan fout loopt, wat niet onlogisch is, dan is het de schul van een ander.
Ze wil ook altijd de mannen in een relatie veranderen en blijkt maar niet te snappen dat dat niet werkt. Toch vreemd voor een verstandige vrouw? J
Ze wil ook altijd de mannen in een relatie veranderen en blijkt maar niet te snappen dat dat niet werkt. Toch vreemd voor een verstandige vrouw? Ja, sommige kerels waren echt wel vreemde snoeshanen, maar met een beetje meer invoelingsvermogen hadden sommige relaties misschien toch meer kans van slagen gehad of had ze misschien sneller ingezien dat ze verkeerd bezig was ?